Параболата за неблагодарните лозари

Параболата (т.е споредба) за неблагодарните лозари, Господ Исус Христос ја кажал три денови пред да биде распнат. Целта му била да ги разбуди Јудеите, да ги потсети дека биле богоизбран Народ, избрани за да ги водат сите други народи кон Бога и уште, за  да ги предупреди да не го повторат гревот што го извршиле против пророците, отфрлајќи ги светите пророци, со презир, со биење, со убиство…

Тие, јудејскиот народ, биле лозјето за кое се погрижил и го уредил Бог, Домаќинот на лозјето. Тие, за жал, заборавиле дека треба да принесат плод со благодарност пред Домаќинот и се покажале како лоши лозари. Неблагодарноста ги одвела до таму да посакаат да го присвојат лозјето за себе, да го узурпираат, откако ќе ги изгонат сите слуги што им ги испратил Домаќинот, и конечно откако ќе го убијат и неговиот Син, кој бил последната пречка за да ја остварат својата разбојничка намера.

Предобриот Домаќин им го испратил својот син и покрај нивното сурово однесување, сметајќи дека: „ќе се засрамат од мојот син!“

Колку несфатлива е Божјата љубов, колку големо е неговото трпение! Наместо да ги казни збеснатите лозари, тој повторно и повторно им дава шанса да се освестат, да се покајат, да познаат дека, како што вели св. Апостол Павле: „Бог, Кој во старо време, откако многупати и на многу начини им зборуваше на оците наши преку пророците, во последниве денови ни зборуваше преку Синот, Кого Го постави за наследник над сè, +преку Кого ги создаде и вековите. (Евр 1,1)“

Исус Христос е поголем од најголемите, најправедните слуги или пратеници што дошле пред него.Тие на луѓето им пренесувале пораки од Бога, тој го носи самиот Бог. Тие им кажувале што бара Бог, тој им го покажува самиот Бог. Тој е „Каменот, што го отфрлија ѕидарите, но стана глава на аголот,“ главна референтна точка во историјата на светот и човештвото. На крајот, сите нас ќе не суди нашиот одговор кон Божјиот Син, каков став сме зазеле кон Него, како се однесуваме во нашиот живот и во овој свет.

Ние во секој случај формираме наш одговор кон Исус Христос, дури и кога мислиме дека го игнорираме. Continue reading

Advertisements

Бог Света Троица – основата на битието [video]


Во видеото Ви предлагам избор и адаптација од книгата „Православна духовност“ на протојереј Михаил Кардамакис: Дали нашата вера во Бог Света Троица e само некаква догма, едно од црковните учења во Православието или тоа, всушност е основната егзистенцијална тема?

Верата на римскиот центурион

Ние луѓето го гледаме она што е на површината, она што е ви­дливо за сетилата, но не можеме да проникнемe во длабочините на душата на другиот, не можеме да ги разбереме неговите падови и станувања, порази и успеси, сомневања, страдања и напори да се надмине себе си, не знеаме што тој пре­живува и чувствува. Она што човек го знае е само мал дел од целата реалност. А, Бог го знае она што ние не го знаеме, ги знае и светлите и темните тајни на нашето срце. Во некои Господ ја гледа фалшливата слика / имиџ на праведност, што тие си го создале за себе, а во други го гледа доброто што светот не може да го види. Затоа, Исус Христос вели дека, многумина први ќе бидат последни, а некои што во светот се последни, на крај ќе се покажат како први. Исто така, и во денешното Евангелие: „Ви велам дека мнозина ќе дојдат од Исток и од Запад и ќе седнат на трпеза со Авраама, Исака и Јакова во царството небесно, а синовите на царството ќе бидат фрлени во крајната темнина… “

Денес слушавме дека Христос не нашол вера во оние во кои очекувал дека ќе ја најде, а ја пофалил верата на еден човек кој не припаѓал на богоизбраниот еврејски народ, туку бил римски офицер, стотник.

294332.s.jpg

Стотникот одговорил и рекол: „Господи, не сум достоен да влезеш под мојот покрив; но кажи само збор и слугата мој ќе оздрави; зашто и јас сум човек подвластен, а имам и потчинети војници; па кога ќе му речам на еден од нив: »Оди!« и тој оди; на другиот: »Дојди!« и тој доаѓа; и на слугата: »Направи тоа!« и тој прави.” Кога го чу тоа, Исус се зачуди и им рече на оние што врвеа по Него: „Вистина ви велам: ни во Израилот не најдов толку голема вера.

Зошто Христос се зачудил, ако веќе, како Оној што ги знае срцата на луѓето, и претходно знаел што ќе му одговори стотникот? Навистина, ништо во овој свет не вреди за восхитување, освен нечија голема вера. Христос не се восхитувал од убавината на Галилејското Езеро, никогаш не се восхитувал ниту на човечката мудрост, ниту на богатството или на моќта…

Господ не го гледа човекот онака како што го гледаме ние, и затоа може да види во него нешта кои ние ниту ги насетуваме. Господ не сака да го понижи човекот, туку да го подигне, не да му се одмаздува заради гревовите, туку да го излекува. Неговата крајна цел за нас е да бидеме спасени  и да бидеме вечно радосни во Бога.

А каква верата на стотникот, од која што и самиот Господ се восхитил? Верата на стотникот е вера што во средбата со Светиот произвела смирение. Првиот резултат од вистинска средба со Божјата светост е чувствувањето на разликата, чувствувањето на нашата несветост и недостоинство. Суштина на верата на стотникот е во исповедањето на Господа како Бог на сѐ, како семоќен Владетел и Наредбодавач на сѐ што постои.

Воопшто, во што е суштината на христијанската вера? Continue reading

Раѓањето на св. Јован Крстител. „Се услиша твојата молба…“

Светото Евангелие според Лука започнува со раскажување, во кои историски околности се случило раѓањето на св. Јован Крстител: „Во деновите на Ирод, царот на Јудеја, имаше свештеник од редот на Авија, ​​по име Захарија и неговата сопруга од редот на Арон, и нејзиното име беше Елисавета. И обајцата беа праведни пред Бога, постапувајќи според сите заповеди и повелби Господови без погрешка. Тие немаа деца, оти Елисавета беше неплодна; а обајцата беа веќе стари“ (Лк 1, 5-7).

ib1339.jpgПо многу години праведен живот пред Бога, истовремено,  по многу години мачна бездетност и по многугодишно трпеливо поднесување на осуда од луѓето, архангелот Гавриил се појавил пред Захарија и му рекол: „Не бој се, Захарија, зашто се услиша твојата молба и жена ти Елисавета ќе роди син, и ќе му ставиш име Јован“ (Лк 1, 13).

„Се услиша твојата молба…“ Зарем Бог не го слушал гласот на светите родители на Пророкот и пред тоа, во текот на целиот нивни брачен живот? Зошто молитвата на еден праведен човек е услишана дури кога тој стигнал до крајот на својот живот на земјата? Веројатно не постои христијанин кој не размислувал за ова прашање. Дали Бог нѐ слуша? Зошто Тој често молчи како одговор на нашите барања? Ако пак, одговора, зошто не го слушаме тој одговор? Едни сомневања неизбежно раѓаат други, а животот се исполнува со неодлучност, двоумење и бесплодни пребарувања. Continue reading

Трансгендeрно растројство & Навистина лоша психиjатријa

Transgender Disorder & Really Bad Psychiatry
Автор: Борис Вател, M.D., психијатар од Евансвил, Индијана.

39cook.jpg

Медицината, воглавно, може да се определи како вештина на лекување, која има за цел да ги олесни страдањата предизвикани од болест. Бидејќи не се сите страдања предизвикани од болест и некои болести можат да предизвикаат малку забележливо страдање, важно е лекарите, како практикувачи на медицината, да можат да разликуваат медицинска патологија од нормални состојби.

Традиционално, признаците и симптомите на болестите можат да бидат установени преку физички преглед или, просто, преку она што лекарот може да го набљудува, слушне или почувствува кај пациентот. Иако техничкиот напредок во медицината довел до практиката на користење различни софистицирани дијагностички испитувања, лекарите продолжуваат да поставуваат дијагнози, кои се основаат пред сѐ, на минатото (history) и на директното набљудување на пациентот.

Во ниедна друга област на медицината овој принцип не е повистинит, отколку во психијатријата – гранка на медицината, која се занимава со лечење на болести кои се пројавуваат во пореметувања од емоционален, когнитивен (спознавачки) тип или пореметувања во однесувањето. Тоа е така, зашто за разлика од другите медицински специјалности, чии фокус на ипитување може да биде орган што е податлив за непосредно набљудување или испитување, објектот на психијатриското испитување е внатрешното искуство на пациентот, нешто што не подлежи на непосредно набљудување. Психијатрите не можат да читаат мисли, но тие слушаат што кажуваат пациентите за своите мисли и чувства и го набљудуваат однесувањето и емоциите на пациентите. Continue reading