Спорот за „трите глави”

Набргу по разбудувањето на оригенистичкото прашање бил на повидок спор од сличен карактер – спорот за “трите глави”, за трите претставници на антиохиското богословие: Теодор Мопсуестиски, Теодорит и Ива. Тоа бил сложен спор за авторитети, а предизвикан од христологиската борба на епохата. Воопшто, во неговата основа лежел стремежот својствен за Византија од VI в. – да се оцени и така или инаку да се изрази својот однос кон целиот круг црковни писатели на древноста. Секако, во дадениот случај не можело да бидат во прашање писателите од I-III в., туку само претставниците на златниот век на црковната писменост. Само според односот кон последните можело да се зборува за нивното влијание врз идното богословие. Ни познатиот на свој начин Ориген, ни помалите писатели од I-III в. не можеле да им бидат соперници во овој однос. Од тука, во Византија своето внимание и го запреле на отците од IV век. На крајот на краиштата, спорот за трите глави силно го искомпромитирал така нареченото “антиохиско” богословие и истакнал некои од “александриските” отци, кои од тоа време извршиле особено влијание на развојот на византиското богословие.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s