Монах Мојсеј Светогорец: Православна духовна традиција

Православната духовна традиција го има наследството на светоста и кога таа автентично се следи, претставува опасен начин на живот. Таа не ги промовира бескрајните дискусии на сколастиците, дефинициите на рационалистите и поучувањата на моралистите. Нашата духовна традиција нè снабдува со студена освежителна вода за полето на нашите срца , гасејќи ја нашата вистинска жед. Аскетизмот и длабокото смирение нè водат во огнениот круг, на стартната подлога. Православието не е верно согледување на задолжителни правила и прописи, ниту се објаснува преку совесно паметење на литугиското упатство. Поскоро, ние сме советувани да ја запазиме тишината и да останеме неподвижни. Не треба да зборуваме заради корист од зборувањето, дури ниту заради Бога. Подобро, ние треба да бараме да го стекнеме различниот начин на живот и тој наш нов живот нека зборува лично. Прифаќањето и разбирањето на другите е еден од начините на востановување на Божјиот образ во нашата природа и надминување на осаменоста. Никој што војува нема време за уживање. Слично, духовниот живот – животот во Христа – е постојана борба, агониски напор. Тоа е борба „еден на еден” и во неа можеш да бидеш ранет или дури и убиен, за повторно да воскреснеш. И ова може да се случи бавно или бргу, според љубењето на Божјата волја. Бог постојано го предизвикува човекот да му даде време да се сталожи, да размислува, да престане да живее во метеж. За Бога ќе биде доволно ако некој го спознае и прифати сопствениот тежок карактер, ако сопругот се посвети на својата болна сопруга, ако учителот ги сака и се труди да им помогне на своите ученици кои изгледаат неспообни за напредок, ако синот ја разбира својата специфична мајка која многу бара од наго.

Тешко е да бидеме задоволни со малку. Многу луѓе мислат дека само големите и необични настани ни даваат углед и признание. Тие мислат дека Бог бара многу (a great deal) од нас. Всушност, Тој го бара само она што можеме да го правиме, но не го правиме. Тој не ќе бара да се жнее таму каде што не сеел. Тој нема да го го испитува оној што пелтечи зошто не станал говорник, куциот – зошто не станал маратонец. Од нас ќе се бара одговорност токму за она што сме можеле да го направиме, а заради некакви/никакви причини, сме пропуштиле да го направиме.

Во нашите сегашни напори ние ќе згрешиме, ќе се препнеме, ќе паднеме – но, ние мораме повторно да станеме. Нашата света Православна Црква има таква одаја, таква пространост. Во топлината на нејзината прегратка има место за секого. Да згрешиш и да паднеш е човечки, но да не станеш е ѓаволски. Нема непростлив грев, нема неизлечива рана. Сè што е потребно е – копнежот, вистински да бараш тоа да се случи.

The Orthodox spiritual tradition has a legacy of holiness and when followed authentically, exhibits a way of life that is dangerous. It does not promote the endless discussions of the scholastics, the definitions of the rationalists, and the teachings of the moralists. Our spiritual tradition provides cool refreshing water for the fields of our hearts, quenching our real thirst. Asceticism and profound humility lead us to the firing range, the launching pad. Orthodoxy is not the faithful observation of obligatory rules and regulations, nor is it exemplified by a liturgical guide to be scrupulously memorized. Rather, we are advised to keep silent and remain motionless. We should not speak for the sake of speaking, not even about God. Rather, we should seek to acquire a different way of life and let our new life speak for itself. Accepting and understanding others is one of the ways we restore the image of God in our nature and abolish loneliness…

…No one joins the army to have a good time. Similarly, spiritual life – the life in Christ – is a constant struggle, agonizing effort. It is ‘man-to-man’ combat, where you may be wounded or even killed, in order to be resurrected. And this can happen slowly or quickly, according to the loving will of God. God is constantly challenging man to give himself time to calm down, to think, to stop living in a whirlwind. For God it will suffice if a person recognizes and accepts his own difficult character, if a husband dedicates himself to his ailing spouse, if a teacher loves and tries to help students who appear incapable of improving, if a son understands his demanding and peculiar mother.

It is difficult to be satisfied with little. Most people thing that only great and unusual events give us prestige and recognition. They imagine that God demands a great deal from us. In fact, He only demands that which we can do – but do not. He will not seek to harvest where he has not planted. God will not ask the stammerer why he did not become a preacher, the lame person why he did not become a long distance runner. We will be held responsible for exactly what we could do but, for whatever reason, failed to do. In our ongoing efforts we will make mistakes we will stumble, we will fail – but we must get up again. Our holy Orthodox Church has such room, such spaciousness. In the warmth of her embrace there is a place for everyone. To stumble and to fall is human – not to get up is demonic. There is no sin that cannot be forgiven, no wound that cannot be healed. All that is needed is the desire – to truly want it to happen.

Monk Moses of Mt Athos

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s