Признаци на вистинската Црква

Сè поголемиот број на религиозни заедници кои се нарекуваат „Црква” и разните секти – за многумина го отежнуваат одговорот на прашањето: Која од нив е вистинската Црква и постои ли во наше време едната, вистинска Црква. Некои, можеби, мислат дека првичната, апостолска Црква со текот на времето се раздробила, а денешните Цркви имаат само делчиња од претходното духовно богатство на благодатта и вистината. Оние што размислуваат така за Црквата, претпоставуваат и дека, во тој случај, Црквата може да се востанови со спојување на сите христијански деноминации (религиозни заедници и секти) по пат на преговори и взаемни отстапки. Други пак, мислат дека првата Црква, принципиелно, никогаш ништо заедничко немала со официјалните Цркви, туку секогаш се состоела од поединечните верници кои припаѓаат на разни црковни групи. Ова последно мислење е изразено во учењето за т.н. „невидлива Црква,” а го застапуваат протестантите. Конечно, за многу христијани не е јасно: Потребна ли е воопшто Црквата, ако човекот се спасува со својата вера?

Сите овие противречни и во суштина лажни мислења за Црквата потекнуваат од неразбирањето на централната вистина на Христовото учење – за спасението на човекот. Кога се читаат Евангелието и апостолските посланија, станува очигледно дека според зборовите на Спасителот, луѓето се повикани да се спасуваат – не како изолирани индивидуи, туку заедно, како заедница, сочинувајќи го едното, благодатно Царство на доброто.

При сета разновидност на современите мислења за Црквата, мнозинството христијани се согласуваат дека во апостолско време постоела вистинската Христова Црква како едно општество. Книгата „Дела на светите апостоли” раскажува за основањето на Црквата во Ерусалим. На педесетиот ден по Воскресението на Спасителот, Бог Светиот Дух во вид на огнени јазици слегол на апостолите. Од тој ден, христијанската вера почнала бргу да се распространува ширум големата Римска империја. Во градовите и селата почнале да се појавуваат христијански заедници – Цркви.

Тие заедници што се појавувале низ империјата, биле поблиску или подалеку едни од други, но органски биле соединети меѓу себе заради припадноста на едната, света, соборна и апостолска Црква.

Црковните свештенодејства прво ги вршеле светите апостоли. Сепак, наскоро се појавила потреба од ополномоштени лица. Апостолите избирале достојни кандидати од членовите на христијанските заедници и ги ракополагале за епископи, презвитери и ѓакони.

Апостолите ги заветувале епископите да ја надгледуваат чистотата на христијанското учење, да ги учат верните да живеат благочестиво, а потоа и тие да ракополагаат други епископи, свештеници и ѓакони. Така, Црквата во текот на првите векови, постојано растела и како дрво се разгранувала низ многу земји, збогатувајќи се со духовно искуство, христијанска литература, богослужбени молитви и хиимнографија, а подоцна и со архитектура на храмовите и црковна уметност, секогаш чувајќи ја својата суштинао како вистинита Христова Црква.

Евангелијата и апостолските посланија не се појавиле одеднаш и не истовремено насекаде. Во текот на повеќе децении по појавата на Црквата, извор на поуки била усната проповед која апостолите ја нарекле Предание (1Кор. 11:16 и 15:2, 2Сол. 2:15 и 3:6, 1Тим. 6:20). Во Црквата Преданието секогаш имало решително значење по прашањето, што е правилно, а што – не е. Кога некаде се појавувало нешто несогласно со апостолската традиција или по прашања за верата или во однос на светите тајни (односно обредите) или на организацијата – тогаш тоа – како спротивно на светото Предание – се објавувало како лажно и било отфрлано. Продолжувајќи ја апостолската традиција, епископите од првите векови внимателно ги проверувале сите христијански ракописи и постепенно ги собрале трудовите од апостолите. Евангелијата и посланијата се систематизирани во еден комплет книги, кој бил наречен Свето Писмо на Новиот Завет. Новиот Завет, заедно со книгите од Стариот Завет, ја сочинуват Библијата во нејзиниот денешен облик. Тој процес на сообирање на книгите бил завршен во III век. Спорните книги кои не се во сè соогласни со апостолското Предание, а биле потпишувани како апостолски, се отфрлени како фалсификати и се нарекуваат: апокрифни. Така, апостолското Предание имало решително значење за формирањето на Новозаветното Писмо. Денес сите христијани го користат Новозаветното Писмо – но многумина од нив – произволно, без благочестие, не сознавајќи дека тоа всушност, е сопственост на вистинската Црква – ризница која таа грижливо ја собрала.

Благодарение на другите писмени документи што дошле до нас, а се напишани од учениците на светите апостоли, нам ни се познати многу вредни подробности за животот и верата на христијанските заедници во првите векови на христијанската ера.

Во почетокот на Црквата, верата во постоењето на една, света, апостолска Црква била сеопшта. Природно е што Црквата отсекогаш ја имала и својата видлива страна, која се пројавува во Светата Литургија и другите богослужби, потоа во свештената ерархија, во црковните молитви и песни, во законите со кои се регулирал животот и взаемните односи на поместните Цркви и во сите други пројави на црковниот живото. Заради сето ова, јасно е дека, учењето за некаква „невидлива Црква” е ново и лажно.

Историјата на христијанската Црква ни сведочи дека нема прекин во континуитетот на Црквата, туку дека имало отклонувања од чистотата на апостолското учење, односно дека ересите почнале да се појавуваат уште во апостолското време.

Особенно активни тогаш се покажале гностичките учења, кои во христијанската вера уфрлале и смешувале елементи на паганската философија. Апостолите во своите посланија ги предупредувале христијаните против тие учења и тврделе, дека приврзаниците на тие секти отпаднале од верата. Апостолите се однесувале кон еретиците како кон суви гранки што се откршиле од црковното дрво. Исто така и преемниците на апостолите, (епископите од првите векови), не ги признавале отклонувањата од апостолската вера, а упорните привраници на тие учења ги отстранувале од Црквата, следејќи ја поуката од Апостолите: „Ако ние или дури ангел од небото започне да ви благовествува не она, што ние го благовествувавме, нека биде анатема” (т.е. да биде исклучен) (Гал. 1:8-9).

Така, во првите векови на христијанството, прашањето за единството на Црквата било јасно: Црквата е едно духовно семејство кое уште од апостолски времиња го држи вистинското учење, истите таинства и непрекинатото преемство на благодатата, која се пренесува од епископ на епископ. Преемниците на апостолите не се сомневале во тоа, дека Црквата е неопходна за спасението. Таа го чува и возвестува чистото Христово учење, таа ги осветува верните и ги води кон спасението. Користејќи сликовити споредби, во првите векови на христијанството, Црквата се претставувала како оградено „овчо трло” во кое добриот Пастир – Христос ги заштитува своите овци од волкот – ѓаволот. Црквата се споредувала со Лоза од која верните како нејзини гранки добиваат духовни сили – неопходни за христијанскиот живот и за творење добри дела. Црквата се разбирала како Христово Тело, во кое секој верен, како член, е должен да има служба која е потребна за целата заедница. Црквата се сликала во вид на ноевиот кораб, во кој верните пловат низ морето на животот и стигнуваат во пристаништето на Небесното Царство. Црквата се претставувала како висока гора што се возвишува над човечките заблуди и ги води своите патници кон Небото – кон заедницата со Бога, со ангелите и светите.

Во првите векови на христијанството; да се верува во Христа – значело да се верува и во тоа, дека делото што Тој го извршил на земјата, тие средства, кои Тој им ги дал на верните за спасение, не можат да бидат изгубени или укинати со напорите на ѓаволот. Старозаветните пророци, Господ Исус Христос и неговите апостоли, јасно учеле дека Црквата ќе опстои до последните времиња на постоењето на светот: „Во оние денови на (паганските) царства Небесниот Бог ќе го подигне Царството што во вековите нема да се распадне… Тоа ќе ги скрши и разурне сите царства, а самото ќе остане вечно” – му предскажал ангел на пророк Даниил (2:44).

Господ му ветил на св. ап. Петар: „На овој камен (односно, на верата) ќе ја соѕидам Мојата Црква и портата на адот нема да ја надвладее” (Мт. 16:18). Така и ние, ако веруваме во ветувањата на Спасителот, должни сме да го признаваме постоењето на Неговата Црква – во денешно време и до крајот на постоењето на светот.

Извор: Епископ Александр (Милеант), Признаки истинной Церкви

One thought on “Признаци на вистинската Црква

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

w

Connecting to %s