Беседа во Неделата за блудниот син

Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух – Троица света, едносуштна, животворна, неразделна – еден Бог.

Денешната подготвителна Недела пред Великиот пост е наречена Недела за блудниот син. Во денешното Евангелие слушавме за заминувањето на еден син од својот татко и за неговото враќање во татковата прегратка.

Синот го побарал својот дел од наследството и таткото му го дал. Тоа било предвремено барање на „својот дел.“ Законски, синот добива дел од наследството по смртта на таткото. Таткото постапил невообичаено и благородно; наместо да го укори синот за дрскоста што бара нследство додека тој е жив, тој му дал на синот дел од имотот што трудољубиво го стекнувал долги години. Му дал необично голема слобода на синот: да оди каде сака, да прави што сака со себе и со парите што му ги дал.

Таткото во оваа евангелска парабола е претставен со карактерни црти кои го прават сличен на небесниот Бог Отец. Тој треба да нè потсети каков е нашиот Отец кој е на Небесата и треба да ни биде образец за татковство на земјата.

Татковската љубов не сака присилно да го задржува своето заблудено чедо и со тоа што му дава слободно да замине, му остава и можност слободно да се врати.

Ризиците на родителската грижа и на воспитувањето се состојат во токму во покажувањето на вистинската љубов и слобода: слобода – да бидеме изневерени во нашите очекувања што ги полагаме во нашите деца и љубов – без уцени да ни биде возвратено онака како што сметаме дека сме заслужиле.

Вистинската родителска љубов мисли за враќањето на своето чедо и кога тоа измамено заминува. За да избегне каква било контрола или контакт со таткото, синот заминал во далечна земја. Парите бргу ги потрошил на развратен живот. Се нашол во тешка положба и страдал од глад.

Кога поарчил сè и кога останал на улица, тој отишол кај еден од новите пријатели во далечната земја, но тој не го примил во својот дом пријателски и братски, туку  сеирџиски го испратил да пасе свињи. Отците велат: колку е суров непријателот на нашето спасение! Тој не го жали човекот. Кога ќе нè пороби со нашите страсти, тогаш започнува да нè упропастува и да нè понижува до крај.

И тогаш блудниот син „си дошол при себе.“ Значи, до тој момент синот не само што бил далеку, надвор од татковиот дом, тој бил и вон себе. Гревот го отуѓува човекот од себе, го  распарчува човекот, прави растројство во човекот, а покајанието го прави човекот присебен и целосен т.е. целомудрен.

Грешникот „станал“ (се вели дека станал зашто пред тоа бил паднат во грев) и тргнал кон својот татко за да побара простување, со зборовите: „Татко, згрешив против небото и пред тебе, и не сум веќе достоен да се наречам твој син; но прими ме како еден од своите наемници.“

Чудесното воспитување со љубов и слобода, необично благородните постапки на таткото не останале без плод. Синот не останал во самоуништувачката дрскост и не паднал во очајание. Синот се сетил на домашниот амбиент и на добриот татко. Синот знаел дека има каде да се врати. Знаел и како треба да се врати.

Гледате, во минатото таткото го вложил во синот тоа чувство дека; „ете; таму е мојот татко, тој ме чека, и знам дека кога ќе отидам ќе можам да разговарам со него. Тој нема пред нос да ми ја тресне вратата, нема да ме отфрли. Но, знам и дека не можам туку-така да се појавам пред него и само да речам: „Еве ме, овде сум! А што направив со парите што ми ги даде – остај, не прашувај!“ Значи, знам дека нема да ме прими ако не ја осознаам и признаам мојата грешка.“

А, таткото, не само што го примил покајаниот син, не само што се сожалил над него, туку и се смилостивил; т.е. бил придвижен со целосна љубов – тој „потрчал (во пресрет на синот), го прегрнал и го целивал.“

Меѓутоа, постариот син имал приговор за милостивиот и свечен пречек кој таткото го приредил по повод враќањето на неговиот син „кој го упропастил својот имот со блудници.“ Со тоа што не се радувал на повторната средба со својот брат, со тоа што одбил да учествува во радоста на таткото, тој покажал дека воопшто не му е важна секојдневната и постојана заедница со таткото, дека не му е важен и мил самиот татко, туку дека му е поважно што од него добива, што ќе добие, што не добил, а смета дека му припаѓа и има право да го добие…

Една од многуте поуки што можеме да ги добиеме од денешното евангелие е и тоа да разбереме, и ние родителите и тие што во иднина ќе бидат родители: колку е потребно на децата да им се обезбедат добри доживувања и убави спомени за домот, за тие подоцна да бидат сигурни: во какво и зло да се заплеткаат, дека имаат каде да се вратат, дека родителите нема да се откажат од нив, туку ќе ги примаат како свои чеда кои „биле изгубени и се нашле, кои биле мртви и повторно оживеале.“

Тоа се однесува и за Црквата и за духовните отци: човек мора да е сигурен; што и да му се случи, колку и зла да направил –  дека Црквата ќе го прими повторно, кога и да се врати, дека црковните служители ќе му помогнат повторно да го најде своето место како жив член на Телото Христово и како жител на „Земјата на живите“ односно Црквата.

Нашата надеж е во тоа што, колку и да сме биле мртви и пропаднати, Црквата е нашиот кораб на спасението, а кормилар на тој кораб е оној што има власт да ги скротува и брановите на немирното море на животот и кому му припаѓа секоја слава, чест и поклонение, сега и секогаш и во вечни векови. Амин.

Беседа прочитана на Света Литургија во Соборниот храм Свети Николај, во Куманово.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s