Проповед на Лазарова Сабота

Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух – Троица света, едносуштна, животворна и неразделна – еден Бог.

Tomb-of-Lazarus„Завршувајќи ја душеполезната Четириесетница, Христе и светата седмица на твоите страдања молиме да ја видиме, за да ги прославиме во неа твоите величија, и неискажливата твоја промисла за нас, едномислено пеејќи ти: Господи слава Ти.“

Зад нас, браќа и сестри во Христа Бога, се шест седмици на Великиот Пост и тоа е всушност е време кое Светата Црква го определила за пост и покајание, за согледување на своите гревови. А во последната седмица Великиот Пост добива малку поинаков карактер: во наредните денови на седмата седмица нашиот духовен фокус го насочуваме кон Христа кој тргнува кон Голгота. Во страстната т.е. страдалната седмица се соживуваме со крстниот пат на Спасителот следејќи го на неговиот трнлив пат до Распетието, за да го доживееме како свое и неговото Воскресение.

Но, пред самиот почеток на страдалната седмица имаме дводневен празник: денешната Сабота во која го празнуваме воскреснувањето на четиридневниот Лазар и утрешната Недела Цветници, во спомен на Христовото влегување во Ерусалим.

Господ Исус Христос го воскреснал Лазар на шест денови пред тој самиот да биде предаден и распнат. Смислата на моментот во кој се случува Лазаревото воскресение е изразена со главната празнична песна, со тропарот во кој пееме:

„Сакајќи сите да ги убедиш во општото Воскресение, пред твоите страдања си го воскреснал Лазар, Христе Боже наш…“

Воскреснувањето на Лазар Црквата го прославува како доказ за Божествената сила на Христос Спасителот и како увереност во Христовото Воскресение и во општото воскресение на сите умрени.

Зашто, „иде часот и дошол веќе, кога мртвите ќе го чујат гласот на Синот Божји и штом го чујат, ќе оживеат.“ (Јн. 5: 25). Овој стих од Светото Евангелие го читаме и на секој Погреб, стоејќи пред покојниот и пред нажалените луѓе собрани околу смртниот одар. Луѓето плачат над покојникот, плачат над смртта која неизбежно нè очекува сите нас, слушајќи ги погребните стихири во кои се вели: „Каква тајна се случува со нас, како се предадовме на распаѓање, како се соединивме со смртта?“ Смртта на блиските освен тага, поттикнува во нас и судбински прашања: „Зарем е можно тоа да е крајот на човекот, зарем за тоа е човекот, тоа ли е човековиот крај и зарем мора да има крај човековиот живот?“

А смртта пред нас како да ни се потсмева в лице, додека го носи својот плен под земја. Луѓето продолжуваат да тажат по ненадоместливата загуба на своите сакани. Така било пред илјадници години, така ќе биде и во иднина. И пред две илјади години две сестри тажеле по својот брат Лазар, со тага голема – колку што била голема и нивната љубов кон него. Лазар веќе четврти ден лежел мртов во гроб. Покрај гробот пристигнал уште еден пријател на покојникот, Господ Исус Христос. Дошол и заплакал.

„Исус просолзи.“ Овие два збора од Евангелието ни покажуваат дека Бог го извршувал спасението на луѓето не студено и рамнодушно, не затоа што бил должен или принуден, туку затоа што сесрдно го сакал тоа. Тие солзи го откриваат внатрешниот, личен свет на Господ Христос: тој го љуби своето творение, тој тагува затоа што смртта го изобличува човекот и раздвојува човек од човек. внесува очај и тага, ги унесреќува луѓето.  Исусовите солзи покажуваат дека Бог го љуби човекот, дека Бог не се сместува во рамките на човечките мисловни системи. Исус просолзи – значи самиот Бог сочувствува со нас, заинтересиран е за нас со длабоко лична, татковска грижа, притоа останувајќи совршен Бог. Исус просолзи – според законот на човечката природа, како Син Човечки, но како Син Божји заповеда и извика: „Лазаре, излези надвор!“

И смртта отстапи пред Животворецот; „оти, како што Отецот има живот во Себе, така Му даде и на Синот да има живот во Себе.“ И смртната темнина беше просветена со Божја светлина. „И излезе умрениот, завиткан во платно по рацете и возете, а лицето забрадено со крпа.“

Звучи неверојатно? Тогаш, останува пророчкото слово од Езекија: „И ќе дознаете, дека јас сум Господ, кога ќе ги отворам вашите гробови и ќе ве изведам вас, мојот народ, од вашите гробови.“ (Ез. 37:13).

Праведниот Лазар живеел уште триесет години како епископ на островот Кипар и повторно се потчинил на законот на овој свет и повторно умрел.

Луѓето кои Христос ги воскреснал сепак не биле воведени во полнотата на животот, туку биле воскреснати како знак на неговата божествена сила. Во нивните вени продолжувала да тече крвта затруена од општочовечката смрт. Со последното Воскресение при Второто Христово Доаѓање тие и сите ние конечно ќе се измениме со последната промена.

Воскреснувајќи го Лазар, Христос дејствувал премудро: и ја покажувал својата невидена власт, и сепак, не ја уништувал смртта со еден потег, со некакво надворешно дејство. Тој делува, а неговите непријатели се преисполнуваат со завист и злоба, и го смислуваат пеколниот план – како да го убијат Исус.

Наскоро потоа Христос е предаден или подобро речено самиот себе се предал и поминал низ спасителните страдања сè до смртта и тоа смрт на Крст. Не однадвор, туку однатре Господ ја раскинал незаситната утроба на адот.

„Преку Лазар, Христос веќе те уништува, смрт, каде е твојата победа!? Со твоето слово, Господи Исусе Христе – Слове Божји, Лазар повторно излегува во живот и луѓето со гранчиња те почитуваат, зашто со твојата смрт на крајот и адот ќе го погубиш“ – амин.

Проповедта е прочитана на Светата Литургија во храмот Свети Николај, во Куманово.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

w

Connecting to %s