Збор изречен на заеднички Ифтар во Куманово

Почитувани господа пратеници, господа градоначалници, Ваши екселенции амбасадори, почитуван имам Орхан Рамадани – драго ми е што ве запознав, браќа и сестри,

Добра вечер!

Денес сме собрани овде во име на взаемната почит, а за нашето присуство на вечерашниот Ифтар, како претставник на Кумановско-осоговската епархија на Мaкедонската Православна Црква – Охридска Архиепископија, им благодарам на Исламскиот Младински Форум за поканата и наедно ја пренесувам поддршката од Митрополитот Кумановско-осоговски г. Јосиф за оваа манифестација од миротворен карактер.

Во интерес на нашиот соживот и на нашето практикување заеднички вредности, сметаме дека принципиелно е важен искрениот пристап во дефинирањето на разликите меѓу нас. Христијанството и Исламот се различни религии и ние не споделуваме вера во ист Бог. Но, ние христијаните и вие муслиманите и воопшто сите луѓе, имаме заеднички корен и потекло од  Адам или Адем ­– Абу Ал Башар – таткото на човештвото.

Истражувајќи какво е гледиштето на Исламот за првиот човек, во втората Сура на Куранот прочитав дека при создавањето на човекот, Ангелите го прашале Творецот:

„Зарем намесник ќе ти биде оној што ќе прави неред на земјата и ќе пролева крв?“ А тој им рече: Јас го знам она што вие не го знаете.“

Одговорот што го добиле Ангелите е навистина богодоличен. Во својата сезнајност Бог знаел сè што ќе се случи откако тој ќе го створи човекот, но сепак, тоа не ја запрело неговата намера и тоа не ја сменило неговата љубов кон луѓето.

Со тоа што Бог нè вовел од непостоење во постоење, тој ја искажал својата вера во човекот и од нас очекува таа доверба да ја оправдаме пред сите што се сомневаат во Божјата цел на создавањето на човекот и пред оние што не веруваат дека човекот може да биде добар божји намесник на земјата.

Можеби е необично тврдењето дека Бог верува човекот, но тоа само значи дека ние немаме право да живееме без одговорност во однос на другиот, во однос на ближниот, независно кој е тој. Според тоа, ако нашиот живот е управуван од љубовта кон ближниот, ние можеме да стигнеме и до љубов кон својот народ, но ако тргнуваме од декларирање љубов кон својот народ, тоа не е гаранција дека би имале и реална љубов кон својот ближен.

Значи, ако Бог може да верува во нас, тогаш ние, не само што имаме право, туку имаме и должност да веруваме во себе и да веруваме еден во друг, бидејќи она што се однесува на еден човек, се однесува на сите нас заедно и посебно.

Еден наш свет човек вели, дека човештвото е дрво чиј корен е Адам, а сите други луѓе се гранки на тоа дрво. Ние сме убедени дека само таква, органска теорија за човештвото и за однесувањето кон ближниот како кон себе, може да обезбедува одржлив развој во градење заедничката сегашност и иднина. Затоа и го молиме Триедниот Бог да ги упати нашите стапки по патот на мирот. Амин.

04 јули 2015 г. Градски Плоштад, Куманово.

Imam Orphan Ramadani, svestenik Toni Petrusevski

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s