Зошто некои не го сакаат Воскресението?

За оние што не се сомневаат, можеби звучи грубо тврдењето дека, сите христијани не го сакаат Воскресението. Навистина, кои слепи не би сакале да им се врати видот; кој болен не би сакал да се излекува? И Христовото Воскресение е токму очи во темнината на нашето злобно слепило, здравје во грозоморната болест на нашата смртност, спасоносно бегство од ќор-сокакот на овој свет во светата вечност, наш премин од распаѓање кон трајност.

Воскресението е непобитен факт; не зависи од нашата вера. Тоа е основа и поддршка на нашата вера. Пред две илјади години, нашиот Господ Исус Христос, кој во восвојата личност ги соедини Бог и човекот, Божјата и човековата природа, се бореше со смртта и изгледаше дека го снајде судбината на смртниот Адам. Умре и беше погребан. Но, бидејќи Исус Христос не беше обична личност, тој не остана во гробот, туку воскресна и беше виден – многу луѓе го видоа и го препознаа. Ја победи смртта и воскресна. Излезе од гробот жив, откупувајќи го човечкиот род од власта на смртта и од смртниот страв.

Сепак, луѓето не го сакаат Воскресението. Не мора да бараме далеку или да правиме посебна студија за да разбереме дека денешното општество, дури и номинално „христијанското“ општество, воопшто не е приемчиво за Воскресението на Исус Христос. Само еден поглед околу нас е доволен да согледаме дека многу луѓе се приврзаници на епикурејскиот материјализам, на догмата: „Јадете, пијте и веселете се, зашто утре ќе умреме“. Тие не можат да видат ништо зад надгробниот споменик, затоа што се заробиле во нештата на овој свет. Ова е причината зошто младите и старите паничат од помислата на каква било општествена криза. Загубата, или само ограничувањето на удобноста и условите што ги уживаат, им изгледаат неподносливи. За нив е неподносливо да останат незадоволени нивните чувства и желби, несфатливо им е да бидат лишени од своите задоволства.

Во секој случај, како настан надвор од областа на човековиот разум, Воскресението беше напаѓано уште од самиот почеток. И навистина е тешко да се разбере и претставува предизвик за нашето размислување тоам дека првите и најупорните сомневачи во Воскресението се токму оние од кои би се очекувало да го прифатат без резерва, односно – самите ученици на Исус Христос. Она што го виделе и доживеале додека биле со Исус, ги убедило дека тој е Месијата, кого тие го ограничија на земно разбирање. Тие не го сакаа Месијата за кој зборувале пророците. Тие не можеа да го замислат таков, каков што тој всушност се појави – скромен и кроток. Според нивниот начин на размислување, Месијата требало да биде незапирлив освојувач, семоќен цар, непобедлив светски владетел. Тие беа горди на него и го фалеа кога ги нахрани мноштвата и го воскресна мртвиот Лазар. Како би можеле да прифатат дека Месијата ќе умре и биде погребан? Затоа, кога го видоа прикован на Крстот, а потоа мртов во гробот, се збунија и се обесхрабрија. Само непријателите на Христос беа загрижени во случај да воскресне, како што беше рекол тој. Тие брзо го обезбедиле гробот и поставиле стража да го чување. Против кого ги презеле тие мерки? Против преплашените и очајни ученици кои јасно признаа: „Се надевавме дека тој ќе го откупи Израел“ (Лк 24, 21)? „Се надевавме“ – означува минато свршено време. Нивните надежи биле изгубени, уништени.

А сепак Исус ги скрши ‘резињата на Адот’ и воскресна. Оној што поучуваше за вистината што осветува и ослободува, кој ја покажа својата божествена власт со знаци, исцеленија и воскреснвање на мртви, сега ја потврди таа вистина со знакот над знаците, со своето Воскресение. Уверени од неговите појавувања по воскреснувањето, неговите дотогаш исплашени ученици станале апостоли и го изложиле пред светот своето сигурно сведоштво дека „Христос воскресна“. Значи, од празниот гроб на воскреснатиот Исус, засветли светлината на надежта. Отворено е нашето вечно блаженство, се отвори нов пат во нашиот живот, по кој чекориме со покајание и вера.

Овде е проблемот за денешните луѓе. Тие не го отфрлаат Исус. Тие се восхитуваат на неговата добрина и ги сакаат сите придобивки што ги дарувал додека бил на земјата. Воскресението е тоа што им пречи. Ако Исус останеше мртов во гробот, многу луѓе повеќе ќе го сакаа. Тој не е добродојден и е мета на напади денес, токму затоа што воскреснал и објавувањето на Неговото Воскресение како свој директен придружен пропис ја има заповедта да се покаеме и да се бориме со своите страсти.

Христос кој не воскресна, лесно може да биде асимилиран од безбројните богови и божици на паганизмот, кои не само што не ги забрануваат, туку и активно ги поттикнуваат страстите. А, што со Воскреснатиот Христос, кој вели: „Бев мртов, и ете, жив сум за сите векови“ (Откр 1, 18)? Ќе му дозволите ли да ги казнува вашите престапи, да ја ограничува вашата злоба и да го уредува вашиот животот? Ова е причината, зошто многумина не го сакаат Воскресението.

Стергиј Сакос

Воскресението: Сила на Неговата Љубов

Христос воскресна! – Која порака може да биде посилна или поречита од оваа?

Што е полошо за човечкото постоење од смртта?

Ако „Исус Назареецот“ не нè искупи од смртта, зошто ни е потребно неговото учење, колку тоа и да е добро?

Пред две илјади години, во Ерусалим, Воскресението на Исус Христос ја преврте човечката историја, ги измени животите на милиони луѓе и ни даде надеж за живот, и овде и во иднина.

Сепак, тоа не може да се докаже. Го надминува разумот, ги обезсмислува пресметките, ги збунува чувствата. Тоа е настан во кој се верува, не може да се докаже. Се разбира, не велиме дека оние што веруваат во Воскресението, веруваат  бидејќи се лековерни или само затоа што други така им кажале, иако може да биде така на почетокот.

Верувањето дека „Христос воскресна“ произлегува од искуството на односот / врската со жива личност:

Се молиш, бидејќи ти Му зборуваш и Тој тебе ти говори.

Се причестуваш, затоа што сакаш да се соединиш со Него и Тој да биде соединет со тебе.

Се трудиш да ги запазуваш неговите заповеди, бидејќи Него го сакаш.

Кога Тој молчи, знаеш дека те слуша и ќе говори кога ќе дојде време.

Секогаш кога не го исполнува она што го сакаш, подоцна дознаваш дека знае што е најдобро за тебе.

Ако смртта не е крај на нас како личности, тоа е затоа што Христос воскресна!

Ако смееме да очекуваме дека болката и искушенијата може да се преобразат во состојба на благодат, тоа е затоа што Христос воскресна!

Ако може да се надеваме на промена во нашето тромаво и нарушено јас, со различните наследени и стекнати страсти што ги имаме, тоа е затоа што Христос воскресна!

Ако веруваме дека неправдата, угнетувањето, искористувањето и паролата „каде има сила – нема правда,“ го немаат последниот збор, тоа е затоа што Христос воскресна!

Воскресението Христово не е едно од неговите многубројни чуда, не се случи за докажување на неговата моќ, ниту за да ги демантира оние што го распнаа на крстот.

Тоа е совршен израз на Неговата љубов кон целиот човечкиот род, насекаде на земјата. Неговото Воскресение ги засега и влијае на сите: верници и неверници, христијани и нехристијани. Тој е Спасителот на светот, кого што го спасува од неговиот најголем непријател, смртта. Но, прифаќањето на Исус Христос како единствениот Бог / Човек, кој умира и воскреснува „за животот и спасението на светот“, е потребно, за неговото Воскресение да започне да станува наше воскреснување.

На празникот на празниците, Господовото Воскресение, да ги одложиме проблемите со пандемијата, рестрикциите и сите лични проблеми, што можеби ги имаме, и да дозволиме нашето срце да ги прегрне непријателите и пријателите, надминувајќи ја смртта која што е себичност, и да ја фатиме (испружената) рака на Воскреснатиот Господ, воскликнувајќи:

Христос воскресна! Навистина воскресна!

Отец Андреас Агатоклиус

Човек што преживеал клиничка смрт раскажува за помошта од преподобен Пајсиј Светогорец

Еден човек од Грција го сподели своето искуство со клиничка смрт, што го претворило од атеист и хулител на Христос и Богородица во христијанин.

Аргирис Мицис од селото Мегали-Вриси (Грција, 20ина km јужно од Дојран) раскажа што доживеал по неговата клиничка смрт и за чудесната помош од преподобниот свет старец Пајсиј. Расказот на поранешниот атеист е објавен на Youtube на 19 март 2021 год.

„Ако барем еден од стотина ми поверува на она што ќе го кажам, нема да биде лошо: барем една душа ќе се спаси. Тешко ми беше да одлучам да зборувам јавно, но подготвен сум да одговорам за моите зборови. Ако некои луѓе се сомневаат и велат дека „преувеличувам “, тогаш можам да им ги покажам документите од болницата, кои ја докажуваат вистинитоста на моите зборови“, вели Аргирис.

Тој раскажува дека порано водел погрешен начин на живот и „без престанок, ги навредувал со лоши зборови и хулел против Господ и Богородица“. Еден ден имал срцев удар и лекарите решиле итно да извршат операција. Во одреден момент, човекот умрел и се нашол „на некое друго место, во целосна темнина. Околу мене беа души на луѓе кои повикуваа за помош и бараа помилување. Наоколу имаше страшна смрдеа. <…> Сфатив дека сум во пеколот“.

Според неговите зборови, тој трпел страшни маки и „за прв пат по 48 години се обратил кон Бога со молитва“, по што видел како кон него доаѓа светлина и „млад човек со руса коса, светла брада и зелени очи. Ја стави раката на мојата глава и рече: „Не плаши се, јас сум тука“. Аргирис се разбудил и лекарите го известиле дека преживеал клиничка смрт. Тогаш, на неговата рака видел „изгореница во форма на круна, над која имало три шестки“.

„Кога бев во болница, спроти мојот кревет имаше една икона, а светецот што беше насликан на неа гледаше право во мене“ – продолжува Аргирис. – Постојано го чувствував неговиот поглед. Ја повикав медицинската сестра и ја замолив да ја земе таа икона и да ми ја покаже одблизу. Таа ми ја принесе иконата. Тоа беше свети Пајсиј Светогорец“.

Верата на преживеаниот од клиничка смрт сè уште била многу слаба, но, по совет на некој негов пријател верник, човекот отишол во манастирот, каде што за прв пат во животот се споведал. Во манастирот го „обземал страшен гнев“, но браќата се молеле за него три денови и три ноќи, по што „белегот со шестките скоро целосно исчезнал“.

Аргирис побарал да го однесат во Суроти, на гробот на свети Пајсиј Светогорец, и таму, според него, се случило второ чудо: му пристапила монахиња, го повикала по име и рекла дека „светецот ни кажа дека ќе дојдеш“. Таа прво го одвела до гробот, а потоа „му укажала најголема чест“ – го однела во ќелијата на светителот“.

„Оттогаш, мојот живот се смени многу. Живеам сиромашно, но Христос живее во мојот дом, а свети Пајсиј секогаш е со мене. За некои тој е само светец, но за мене тој е како татко. Откако го чувствувам неговото присуство во мојот живот, почнав да живеам сосема поинаку. Тој ме води и ме советува“ – вели човекот.

Кога, шест месеци подоцна, Аргирис повторно доживеал срцев удар и „легнал на операционата маса со шанса од десет проценти да преживее“, со него се случило уште едно чудо – како што кажува тој – пред него се појавил самиот светител.

„Лежев и гледав во таванот, кога одеднаш почувствував дека собата се исполни со пријатен мирис. И тогаш го видов свети Пајсиј. Тој рече: “Стани, мрзливецу, доста се излежуваш! Добро си. Стани и отстапи го креветот на друг болен”. Со медицински документи можам да потврдам дека два дена подоцна бев тргнат од сите уреди и почнав да одам. Мојот лекар може да ви го каже истото. Вториот ден, кога (лекарот) дојде кај мене, се чувствував одлично, како да не ме оперирале.

<…> Излегов од болницата и го живеам својот живот. Не знам што ќе мислите за она што го кажав. Ми дијагностицираа рак на грлото, но до денес сѐ уште не сум побарал од светителот да ме излечи. Секој ден се молам за целиот свет, а и… Не знам, можеби ова е дрскост, но го молам Господ, кога ќе дојде време да заминам во другиот свет, свети Пајсиј Светогорец да дојде по мене. Тој да ме фати за рака и да заминеме заедно…” – вели поранешниот атеист.

Извор: Переживший клиническую смерть рассказал о помощи прп. Паисия Святогорца

Покајание и Исповед. Зошто и како да се исповедаме?

Audio

Кога правиме грев, ја изневеруваме својата вистинска човечка природа што била обновена во нас со Крштевањето и Миропомазанието. Единствено покајанието може да нѐ врати во состојбата од која сме се лишиле…

[audio] Сеопштиот, последен Божји Суд

Пред Великиот Пост има четири подготовителни Недели и тие се наречени: на митарот и фарисејот, на блудниот син, месопустнаа и сиропустна. Неделата месопустна се вика и Недела на Страшниот суд, затоа што во тој ден го споменуваме сеопштиот, последен и Страшен суд.

Овој суд е неизбежен и сигурен, како што за секого од нас е неизбежа и сигурна смртта. Секој од нас ќе умре, но никој нема да исчезне, како што посакуваат многумина. Кај Бога ништо не исчезнува, неговиот збор излегува, но не поминува. Бог сѐ создал да постои (Прем. 1, 14), и тоа го создал не за (некое определено) време, туку засекогаш; Тој со своето творечко Слово го привел светот во постоење, како што се пее во псалмите:  “ја утврди вселената, за да не се помести’ (Пс. 92, 1).

Од човекот се очекува да има одговорност за својот живот на земјата. Затоа Христојанството не е религија која го залажува човекот со илузорни очекувања за задгробен живот, туку Христијанството му придава на овој живот апсолутно значење: животот е еден, единствена можност од која зависи нашата вечност. Земскиот живот е подготовка за вечноста, „сѐ што правиме овде, одекнува во вечноста.“ Св. Апостол Павле вели: „На луѓето им е одредено еднаш да умрат, а потоа суд“ (Евр 9, 27).

Божјиот Суд, не е сличен со човековиот Суд. Бог е Судијата и во него е последниот суд, но всушност ние си пресудуваме со своите дела и со својата вера. Кога Бог го нарекуваме судија, тоа не значи дека тој е Судијата кого понекогаш луѓето безмалку со задоволство го повикуваат да ги казни нивните непријатели. Дури и кога се тешиме дека „има некој што сето тоа го гледа“ од нас можеби притаено ѕирка злобна одмаздољубивост со желба да му биде вратено со зло некому кој направил зло. Но, Бог нема ништо со човечкото пресметување на злосторставата и казните. Едноставно, Бог никому не враќа со зло и никого не испраќа во Пеколот. Во Светото Евангелие се вели дека тој само ги одделил овците од козите. Овците т.е кротките и смирените по дух остануваат во негова близина од десната страна, козите како бунтовни заминуваат во стадото од левата страна.

Повеќе за оваа тема, слушнете во емисијата од приложениот плеер.