Концептот на родово-сензитивно образование и родова еднаквост според гендер-идеологијата како закана за државното образование

Високите технолошки достигнувања на современоста, освен благословена помош во работата, носат и искушение: човекот – којшто е лик, икона, образ божји – да биде преформатиран и корегиран до непрепознатливост. На пр. полот е сфера во која денес, човекот кој заборавил дека е образ Божји, се соочува со толку теории и ориентации, кои сведочат пред сѐ, за една голема духовна дезориентација.

Светото Писмо ни открива дека „Бог го создаде човекот според Својот образ, машко и женско ги создаде.“

Меѓутоа, во „Прирачникот за наставници за примена на родова сензитивност во основно образовние,“ издаден пред неколку месеци, се посочува: „Најважно е да ја разберете разликата помеѓу двата основни концепти: родот и полот.“ [1] Според идеолозите на Прирачникот: „Основата на моќта произлегува од верувањето дека постојат два „природни“ пола…“

Илузорно е да се проблематизираат фактичките разлики меѓу машкиот и женскиот пол, па уште и да се зборува за верување или неверување во два природни пола, бидејќи не само христијанството и другите религии, туку пред сѐ, науката не ја поддржува оваа концепциска поставеност; полот не се доделува при раѓање, ниту се надминува со ново-воведениот родов идентитет. Затоа, оваа гендер–идеологија или нововерство, мора да наиде на отпор уште на терминолошко ниво: бидејќи, ако се озакони разликувањето на пол и род – ќе се предизвика непоправлива штета; последиците од тоа редефинирање ќе ги сносат и децата и семејството и општеството. Затоа, и предметот Етика во религиите треба да остане во училиштата. Учениците имаат право во училиште да дознаат за основните поими на религиите, за духовните матрици од кои потекнуваат тие самите и нивните соученици од другите религии и со оглед на своите духовни традиции да ги проценат новите вредности кои агресивно се пропагираат.

Бидејќи, тенденциите во образовниот систем се такви што „социјализацијата во семејството, заедницата, училиштата, културата, религијата и медиумите“ се обвинети за лошо поучување за родовите улоги, па затоа се разработуваат планови за промовирање на родовата рамноправност преку образованието со „стимулирање на учеството на учениците во наставни и воннаставни активности независно од полот/родот.“

Поточно, во „Нацрт концепција за основно образование“[2] се скицира „учество во полово / родово нетипични активности.“ Да, во вежбата што таму се предлага, нема ништо лошо машко да биде готвач, но ако случајно готвачот се почувствува, се осознае како готвачка(?!), тогаш станува неприкосновен и законски заштитен во неговата вообразена и патолошка самоубеденост. Во тој правец брзаат некои држави и со сѐ поголема упорност ги наметнуваат на населението (и, најжално, на децата) ЛГБТ агендата и идеите на трансгендеризмот. Така, децата во Шкотска на возраст од четири години(!) сега можат да ги менуваат своите вистински имиња и да си играат и со својот пол, да експериментираат како ќе им одговара улога во спротивниот пол т.е. да се изјаснат како машко или женско, без оглед на тоа дали се родени како машко или женско и за тоа изјаснување не се должни да бараат согласност од родителите.[3]

Познато е дека машкиот или женскиот пол се определува уште при зачнувањето, затоа може да тврдиме дека никој не е роден во погрешно тело, како и дека никој никому не може да му го додели полот отпосле.

Современата хирургија, секако, може да ги менува надворешните полови карактеристики на човекот. Но, таа не може да го смени полот на некој маж или на некоја жена. Половите разлики не се сведуваат на разликата во надворешните (телесни) форми, па дури ниту на разликата во психолошките својства. Тоа се разлики на многу подлабоко ниво. За нас можеби звучи банално тврдењето: мажот не е жена и не може да биде! – но,во Америка, во државата Индијана, некој наставник бил принуден да си поднесе оставка, затоа што им се обраќал на трансродовите ученици само по презиме, т.е. одбивал да ги именува со нивните ново-избрани имиња и (не)соодветните заменки.[4]

Нарушувањата во половиот развој на организмот треба бидат предизвик за медицинско-психијатриски решенија и компетентен црковно-пастирски пристап, а не повод да се легализира нарушувањето или да се воведуваат дваесетина опции за полов идентитет. Впрочем, сите ние наследуваме и споделуваме човечка природа којашто е повредена, оштетена од прародителскиот грев и пред сите нас стои целта за нашето исцелување преку светотаинствениот, литургиски црковен живот.

Во Православното христијанство постои еден подзаборавен збор „целомудрие“ составен од зборовите: целосност“ и „мудрост или разум“. Тоа е внатрешната целосност којашто ги обединува умствените и телесните сили на човекот. Како што е познато, прво-создадениот човек, пред гревопадот не доживувал никакви внатрешни противречности во својата душа. Сите негови душевни сили дејствувале хармонично, а телото непринудно се потчинувало на душата. Кога пак, се помрачил од нечистотијата на гревот, човекот претрпел – не само на надворешно отуѓување од Бога, туку и внатрешно пореметување: се растроиле, се расштимале неговите душевни способности и сили: (волјата, разумот, желбата, чувствата), се расипал односот помеѓу телото и душата. Кога во Црквата зборуваме за ис-цел-ување, мислиме пред сѐ, на обновување на таа целосност и единство на телото и душата.

* * *

Постигнувањето на еднаквост меѓу жените и мажите стана главна цел и составен дел од меѓународната агенда за развој. Може да се каже дека Паролата “еднаквост на половите” има христијански корени, бидејќи христијанството го потврдува универзалното единство на човековата природа. Но, истовремено, „еднаквоста на половите” во христијанството подразбира определена хиерархија и поредок, кој е зададен од тоа, што Ева потекнува од Адам, а не обратно. Тоа сепак, не значи дека женскиот пол, односно Ева — има помало достоинство или вредност од Адам.

Во Библијата се вели дека жената е создадена од ребро. Еврејскиот збор за ребро во различен контекст може да значи и страна, во смисла десна или лева страна. Со тоа ни се најавува идејата дека човечката природа е поделена на два дела кои се дополнуваат еден со друг. Но, полот не е половичност, Ева ја има истата полнота на човечката природа, додека разликите во служењата на мажот и жената во црковниот живот се поврзани со различноста на половите. Значи, дискриминација во Христијанството – нема, иако може да зборуваме за различност, за нееднаквост, за тоа, дека Бог воопшто нѐ создал различни, мажи и жени, за да служиме еден на друг и да се дополнуваме еден со друг.

Повторно ќе се навратам на „Прирачникот за примена на родова сензитивност во основно образование.“ Во него се даваат насоки за родово сензитивен час, со напомена за наставниците: „Уверете се дека момчињата не доминираат во извршувањето на експериментот.“ Наместо да се поттикнуваат и поддржуваат талентираните и способни ученици кои се истакнуваат со знаење и способности, независно дали се момчиња или девојки, родово-сензитивниот концепт машките ги претставува како евентуална опасност по статусот на женското.

Пред Бога мажите и жените се рамни, како што токму за тој социолошки аспект пишува св. апостол Павле: „Нема веќе… ни роб, ни слободен; нема машки пол, ни женски; зашто сите вие сте едно во Христос Исус“ (Гал 3, 28 ). Христијанството ја ослободило жената. И сегашната положба на жената – може да се каже е плод на почитта, што тргнала од христијанството.

За овие цивилизациски влијанија што ги извршило Христијанството, но и за да ги поттикне учениците да размислуваат за суштинските прашања на животот – важно е да постои и да опстане религиското образование во државното школство, макар и според неконфесионален модел, најмалку затоа што тоа е законско право за чие остварување евидентен интерес има и кај родителите и кај учениците.

Текстот е произнесен на трибина на граѓанска иницијатива за образовни реформи


[1] https://www.ihr.org.mk/storage/app/media/Publications/Priracnik%20-%20rodova%20senzitivnost%202020.pdf

[2] https://mon.gov.mk/stored/document/Koncepcija%20-%20makedonski%20jazik.pdf

[3] https://www.newsweek.com/kids-young-four-can-now-change-gender-scotland-schools-without-parental-consent-1618942

https://www1.cbn.com/cbnnews/world/2021/august/scotland-decides-4-year-olds-can-choose-new-gender-at-school-without-parental-consent

https://www.dailymail.co.uk/news/article-9888899/Scotland-let-pupils-aged-FOUR-change-gender.html

[4] https://www.wishtv.com/news/local-news/federal-judge-rules-against-former-brownsburg-teacher-over-names-of-transgender-students/

Самоубиствата во LGBT: Во што навистина е суштината на конфликтот?

Во првото поглавје од книга, чиј наслов во послободен превод би гласел: Нормализирање на хомосексуализмот (Making Gay Okay, How Rationalizing Homosexuality Is Changing Everything), авторот Роберт Рејли го наведува следниот цитат од некои адвокати за правата на хомосексуалците: „Во секоја кампања за победа пред јавноста, хомосексуалците мора да бидат прикажани како жртви на кои им е потребна заштита, така што другите (straights) ќе бидат склони со рефлекс да ја прифатат улогата на заштитник“. Ова е многу ефективна стратегија. Но, статусот на жртва не е она, што некој претпоставува дека е. Имено, ЛГБТ – самоубиството, особено кај тинејџерите, изгледа дека ја замени СИДА-та како главен белег на хомосексуалците како жртви.

Според податоци на Универзитетот Колумбија од 2011 г. бројот на обиди за самоубиство меѓу хетеросексуалните адолесценти, е минимум 10 пати помал од оној кај младите со нетрадиционална сексуална ориентација. Исто така, застапеноста на самоубиство и обид за самоубиство поврзани со операција за промена на полот е исклучително висока. На пример, истражувачите откриле дека стапката на самоубиства кај постоперативните трансродови лица е 80 пати поголема од вкупната стапка на самоубиства кај американската популација. Висок процент на обиди за самоубиство меѓу трансродови луѓе е забележан и во студии од други земји, на пример, во Холандија. Се проценува дека 19-25% од трансродовите луѓе кои планираат операција за промена на полот се обиделе да извршат самоубиство. Студии од првите години на XIX век даваат уште повисоки цифри: до 1/3 од бројот на испитаните трансродови лица извршиле барем еден обид за самоубиство.

Освен огромната трагедија на самоубиството, ЛГБТ активистите и нивните симпатизери се соочуваат со вистинска загатка и во однос на неговите причини. И покрај цунамито од виножито што ја зафати колективната свест на Западот во изминатиот половина век, луѓето со хомосексуални склоности, очигледно, сè уште доживуваат интензивен внатрешен конфликт. Ако толерантната културна клима во однос на хомосексуалноста е очигледна, тогаш што повеќе да се очекува? Иако спортисти, актери, музичари и цели спортски брендови и корпорации се натпреваруваат во нивните напори пред сите да го истакнат нивниот став дека хомосексуализмот е нормална појава, американскиот Центар за контрола и превенција на болести (CDC) ни кажува дека во 2015 година, стапката на самоубиства кај ЛГБТ студентите била пет пати поголема од онаа кај стрејт студентите.

Секако, не се малку обучени специјалисти кои ги познаваат проблемите и тешкотиите на ЛГБТ заедницата и ќе се обидат со превенција на самоубиствата кај ЛГБТ луѓето преку развивање стратегии за намалување на психолошките доживувања на хомосексуалноста кај некоја личност.

Но, можеби има друго објаснување. Можеби причината зошто ЛГБТ луѓето од сите возрасти се сè уште толку длабоко конфликтни и толку склони на самоубиство и покрај тоа што живеат во толернатна култура е тоа што, длабоко во областа каде што совеста е сè уште недопирлива за културата, тие знаат дека се однесуваат на начин што ја нарушува нивната суштина како човечки суштества. За да откриеме зошто е тоа така, прво мора да имаме јасно разбирање за тоа, каква е суштината на човекот.

Св. Антониј Велики рекол: „Човекот според умот ја досегнува неизречената Божествена сила, а според телото има сродство со животните.“ Никој не може да се развие во морално силна, а со тоа и вистински исполнета, личност сè додека не сфати дека ние луѓето имаме трансцедентни, логосни души, како и материјални тела – слични со телата на некои животни. Ако нашите физички апетити не се регулирани од волјата со намера да го направиме она што е исправно, тогаш уживањето во нив и обидот да се рационализира нашето уживање, на крајот може да предизвика да ја изгубиме способноста за разликување помеѓу правилното и погрешното. Ако некој дојде до таа точка, тој се уподобува на некое животно што несвесно го прави она што инстинктот му го налага.

Постои верзија од бајката за принцот што се претвора во жаба, а потоа му се гади од себе бидејќи јаде инсекти и се препушта на жабјото однесување. Мора да признаеме дека на некој начин сите сме отуѓени и отпаднати од богосиновското достоинство на првосоздадениот човек, во смисла дека сме стекнале животински нагони, коишто на дел од нас им се одвратни. А конторолирањето, справувањето со ниските склоности е познато под имињата: пристојност, морален сензибилитет, разумно однесување… Процесот на контролирањето на физичките апетити и пориви е процес на морален развој и без да растењето во тој процес никој не може да стане морално силна личност.

Доблесен и исполнет живот е оној во кој правилно формираната човечка волја, или совеста, ги контролира и управува со животинските пориви. Да ја изберете за водилка добро воспитаната совест, значи да научите да живеете во согласност со целосноста на човековата природа. Затоа, една од најголемите навреди гласи: „Се однесуваш како животно.“ Значи, се работи за тоа да останеме доследни на нашата богообразна човечка природа. Како што шеговито рекол Гилберт К. Честертон, „Ако сакате да разубедите човек (да се воздржи од некакво искушение), на пример, да не го испие неговото десето виски, ќе го удрите по грбот и ќе му кажете: Ајде, биди маж, немој… Но, никој што сака да го одврати крокодилот што се подготвува да изеде својот десетти истражувач, не би го удрил по грбот и би му рекол: Ајде, биди крокодил, немој…“ Јасно е, секој дејствува според својата природа.

Во иронична спротивност со идејата дека похотливото задоволување на сексуалната желба е начин да се исполни нечиј идентитет, доживувањето на нашиот целосен, или целомудрен идентитет како човечки личности бара од нас своите желби да ги подложиме на објективните, трансцендентни стандарди на моралот и добродетелта. Според Платон, тој стандард што треба да ни послужи како образец за живеење е поставен од „Причината на сè што е убаво и правилно, непосредниот Извор на смисла и вистина во умствениот свет; кон кој мора да биде насочен и прицврстен погледот на секој што сака да постапува мудро во јавниот или во приватниот живот.“

Линкови
The Scariest Part About America’s LGBTQ Suicide Epidemic Is What We Don’t Know About It

https://www.vice.com/en/article/jmkmvd/the-scariest-part-about-americas-lgbtq-suicide-epidemic-is-what-we-dont-know-about-it

LGBQ teens face serious suicide risk, research finds

https://www.cnn.com/2017/12/19/health/lgbq-teens-suicide-risk-study/index.html

Подростки с нетрадиционной сексуальной ориентацией чаще совершают самоубийства

https://www.rosbalt.ru/style/2011/04/21/841705.html

Геи-самоубийцы

https://www.gazeta.ru/science/2011/04/18_kz_3587269.shtml

Названа причина высокой смертности геев

https://ytro.news/articles/2011/04/18/969782.shtml

Suicide and Suicide Risk in Lesbian, Gay, Bisexual, and Transgender Populations: Review and Recommendations

The Republic, Book 7.

http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.01.0168%3Abook%3D7&force=y

https://bit.ly/2VGV9dZ

Воскресението: Сила на Неговата Љубов

Христос воскресна! – Која порака може да биде посилна или поречита од оваа?

Што е полошо за човечкото постоење од смртта?

Ако „Исус Назареецот“ не нè искупи од смртта, зошто ни е потребно неговото учење, колку тоа и да е добро?

Пред две илјади години, во Ерусалим, Воскресението на Исус Христос ја преврте човечката историја, ги измени животите на милиони луѓе и ни даде надеж за живот, и овде и во иднина.

Сепак, тоа не може да се докаже. Го надминува разумот, ги обезсмислува пресметките, ги збунува чувствата. Тоа е настан во кој се верува, не може да се докаже. Се разбира, не велиме дека оние што веруваат во Воскресението, веруваат  бидејќи се лековерни или само затоа што други така им кажале, иако може да биде така на почетокот.

Верувањето дека „Христос воскресна“ произлегува од искуството на односот / врската со жива личност:

Се молиш, бидејќи ти Му зборуваш и Тој тебе ти говори.

Се причестуваш, затоа што сакаш да се соединиш со Него и Тој да биде соединет со тебе.

Се трудиш да ги запазуваш неговите заповеди, бидејќи Него го сакаш.

Кога Тој молчи, знаеш дека те слуша и ќе говори кога ќе дојде време.

Секогаш кога не го исполнува она што го сакаш, подоцна дознаваш дека знае што е најдобро за тебе.

Ако смртта не е крај на нас како личности, тоа е затоа што Христос воскресна!

Ако смееме да очекуваме дека болката и искушенијата може да се преобразат во состојба на благодат, тоа е затоа што Христос воскресна!

Ако може да се надеваме на промена во нашето тромаво и нарушено јас, со различните наследени и стекнати страсти што ги имаме, тоа е затоа што Христос воскресна!

Ако веруваме дека неправдата, угнетувањето, искористувањето и паролата „каде има сила – нема правда,“ го немаат последниот збор, тоа е затоа што Христос воскресна!

Воскресението Христово не е едно од неговите многубројни чуда, не се случи за докажување на неговата моќ, ниту за да ги демантира оние што го распнаа на крстот.

Тоа е совршен израз на Неговата љубов кон целиот човечкиот род, насекаде на земјата. Неговото Воскресение ги засега и влијае на сите: верници и неверници, христијани и нехристијани. Тој е Спасителот на светот, кого што го спасува од неговиот најголем непријател, смртта. Но, прифаќањето на Исус Христос како единствениот Бог / Човек, кој умира и воскреснува „за животот и спасението на светот“, е потребно, за неговото Воскресение да започне да станува наше воскреснување.

На празникот на празниците, Господовото Воскресение, да ги одложиме проблемите со пандемијата, рестрикциите и сите лични проблеми, што можеби ги имаме, и да дозволиме нашето срце да ги прегрне непријателите и пријателите, надминувајќи ја смртта која што е себичност, и да ја фатиме (испружената) рака на Воскреснатиот Господ, воскликнувајќи:

Христос воскресна! Навистина воскресна!

Отец Андреас Агатоклиус

Од постмодерна персона до личност

Архимандрит Ефрем, игумен на манастирот Ватопед

Теологијата на личноста, како што ни е откриeно во исихастичкото аскетско предание, е најзначајниот контра-аргумент на пост-модерниот индивидуализам и релативизам. Подвигот на себепознанието (the ascetics of introversion) и на молитвеното тихување т.е. исихија, не е психолошки предлог, туку автентичен и единствен начин за преобразување на „одбивната маска“ во личност.

Соодветно е забележано дека она што најдобро ќе ја обележи теологијата на 21-иот век е нејзината грижа за антрополошките прашања[1]. Ако денес не сме ги испитале доволно антрополошките вистини во сферата на теологијата, замислете како би морало да биде во сферите на филозофијата, интелектот и општествените и хуманитарните науки.

Денешните постмодерни луѓе не знаат што е тоа личност (person). Тие ја живеат и проектираат маската на персона. Што е тоа маска? Тоа е маска што актерите во Античка Грција ја користеле за да играат различни улоги – personae – на сцената во театарот. Значи, оваа маска не е нешто реално, вештачка е, виртуелна реалност е – да се изразиме со IT терминологија. Треба да го отфрлиме тој лажен предмет и да го замениме со вистинскиот, што, во овој случај, е личноста.

Отците на Црквата не определија што е личноста. Но, за да се осврнат на величественоста, на огромната вредност на човечкото битие, тие го користеа терминот „личност“. Св. Василиј Велики пишува дека личностите се единствените суштества кои Бог ги создал [2]. Свети Григориј Богослов вели дека Бог создал суштество – личност – која била мешавина од видлива и невидлива природа, која е втор космос, „голем во минијатурноста“[3]. Свети Јован Златоуст нагласува дека „личноста е највнимателно создадена од Божјите живи суштества“ [4].

Човечките суштества се круна на создавањето. Копнежот по совршенство е вроден. Луѓето се обидуваат, колку што можат подобро, да постигнат совршенство, дури и во нивните секојдневни активности. И ова е доказ за потенцијалот што Бог ни го дал за наше лично усовршување како психосоматски битија.

Во создадениот космос ништо не ги надминува луѓето. „Најниските редови на суштествата, иако имаат некој вид разумност, сепак немаат независна цел, туку нивната цел е да бидат материјалниот предуслов за постоење на човештвото. Луѓето копнеат по безгранична, лична реалност (Бог) Кој ги надминува и може да ги одржува бесконечно. Тие не можат да ја поседуваат оваа реалност, бидејќи нивната способност (potential) е ограничена, но нема ни да исчезнат во неа “[5]. Токму овој личен Бог му дава значење и цел на нашето постоење. Нашата човечка природа, со своите безброј ипостаси (hypostases), способна е да заедничари, преку енергија, со различните и взаемно-проникнувачки личности на Света Троица.

Блаженоупокоениот старец Софрониј, во согласност со светите Отци, не дава никаква дефиниција за личноста. За неговата аскетска теологија е поважно неговото тврдење, дека личноста постои, што го води кон опис на нејзините можности (capacities). Личноста не може да се дефинира, но може да се окарактеризира, динамично и егзистенцијално, преку пројавувањето на нејзините енергии“[6]. Личноста, сместена во „скриеното битие на срцето“ [7], се појавува кога тоа битие, преку Благодатта Божја, ја открива сферата на срцето, јадрото на нашето битие.

Свети Григориј Палама кажува нешто многу важно, што е централна точка на овој напис: Кога умот (nous), нашата највисока способност ќе се одвои, преку православниот аскетски подвиг, од секоја сетилна (perceptible) ствар, ќе се издигне над метежот од грижи за материјалните ствари и наместо нив, ќе го надгледува внатрешното битие, ќе ја види „одбивната маска“, која е грда, одвратна  маска, составена од страсната приврзаност кон земните работи, која се храни и се надувува од гревот. Значи, умот брза да ја исчисти оваа маска со тага и покајание, да ја отстрани грозната покривка преку подвиг и извршување на Божјите заповеди. Свети Григориј продолжува и вели; бидејќи душата не е заведена  од разновидноста на гревот, таа го открива мирот на нејзините психосоматски сили, хармонијата на умот и вистинското внатрешно спокојство, така што доаѓа до вистинско познавање на Бог и на самата себе [8] Тогаш „одбивната маска“ се претвора во лице, персоната во личност, според образот на вистинското и вечно лице и личност на Христос Бог / Човек.

Пост-модерните луѓе и нивната Persona

Колку пати и да се менуваат политички, културолошки и социјално, луѓето остануваат во суштина исти, Божјиот образ (the image) останува неизбришлив и помрачен во нив. По падот на Адам и Ева, гревот и страстите на злото: сетилноста, похотливоста, суетноста, гордоста, омразата, злобата, гневот, раздразливоста, осудувањето, користољубивоста, алчноста, лицемерието – или се цели на борба против или им е дозволено да владеат, во зависност од тоа дали луѓето се свесни за борбата и се спротивставуваат или се заведени од нив да им се потчинуваат и да ги негуваат. Меѓутоа, никогаш до сега немало такво општествено прифаќање и озаконување на гревот како во нашево време.

Continue reading

Третото Христово Раѓање

Првото Христово Раѓање е предвечно, Синот Божји се раѓа од Бог Отецот уште пред создавањето на што било…

Второто Раѓање е воплотувањето, вочовечувањето на Синот Божји од Пресвета Дева Марија…

Третото Христово раѓање е…

Повторно раѓање

Третото Христово раѓање е во животот на луѓето кои веруваат во Него и го прифаќаат како свој, личен Бог. Затоа што, иако Христос се воплоти за да ги спаси сите, немa да биде спасен секој човек.

Се разбира, Господ „сака сите луѓе да бидат спасени и да ја познаат вистината“ (1 Тим 2,4) и Тој навистина е семоќен. Сепак, Тој ја почитува слободата на луѓето и не сака да нè спаси против нашата волја.

Така, во (книгата) Откровение, Тој е претставен како просјак кој талка, оди од врата до врата, од душа до душа, тропа за да му отвориме: „Еве, јас стојам пред вратата и тропам; ако некој го чуе мојот глас и ја отвори вратата, ќе влезам кај него и ќе јадам со него и тој со мене“ (Откр 3,20). И расказот за првата христијанска ноќ се повторува. Повеќето врати се затворени, како што било и во Витлеем; нашите срца се прибежишта за други богови и божици. Христос наоѓа само неколку души подготвени да Го примат. „Меѓу своите дојде и неговите не го примија“ (Јн 1,11). Но, за оние во кои Тој престојува, Тој шталата ја прави палата, а јаслите − раскошна трпеза; Тој е роден во нивните срца и им дава преродување (повторно раѓање).

Тоа преродување е неопходно за нашето спасение. Само оние кои се „родени од горе“ (Јн 3,3) − како што вели самиот Господ − влегуваат во Царството Небесно и стануваат негови граѓани. А, како може човек повторно да се роди? − прашува Никодим, и ние со него (Јн 3,4). Како одговор, да слушнеме што ѝ рече ангелот на Дева Марија, која беше зачудена кога дозна дека ќе роди без маж: „Светиот Дух ќе слезе на тебе и силата на Севишниот ќе те осени“ (Лк 1,35). Христос бил зачнат во утробата на Марија од Светиот Дух, а со истиот Дух и во нас може да биде зачнат и да го носиме во нас. Можеме да го носиме Христос откако ќе се изврши нашето соединување со Светиот Дух.

Навистина, нешто прекрасно се случува во нашите животи, што светот не го разбира, не го научил и никогаш нема да постапува така: преку Светиот Дух, секој христијанин може да го зачне и да го носи Христа. И Христос што го носиме, ќе биде нашето сопствено јас, и ние ќе бидеме друг (another) Христос во светот, мал Христос, што и е вистинскиот христијанин.

Жив пример за такво преродување е апостолот Павле. Тој успеал да го зачне Христос и да го носи во себе, така што можел да рече: „Јас веќе не живеам, туку Христос живее во мене (Гал 2,20). Најдлабокото во него беше Христово, неговиот ум беше − на Христос, неговото срце − на Христос. Така, тој можеше да Го зароди и во душите на другите околу себе, како што им пишува на Галатијците: „Чеда мои, за кои сум пак во родилни маки, додека не се обликува во вас Исус Христос“ (4, 19). Каков посветен родител бил апостолот! Како да ги внесувал во своето тело и да ги носел, сè додека да можеле да се родат како христијани, како мали христоси. Oва мора да го знаат сите учители на Евангелието, сите вероучители. Нивната најголема задача, нивната главна мисија е да го породат Христос во душите на луѓето и притоа, да претрпат породилни болки.

Како се раѓаме повторно?

Непосредно пред неговите страдања, Христос на своите ученици им кажал дека ќе го испрати Утешителот, Кој „е со вас и ќе биде во вас“ (Јн 14,17). Овој Утешител го извршува третото Христово раѓање; во Духот, во нашите срца. Тој се соединува со нас и во светот внесува нов Христос, т.е. нашето новородено јас. А, како нè посетува Утешителот?

Нашата прва средба со Него е преку вера. Верата ја отвора вратата на душата, за да може да влезе Христос. Верата Го прима, ги предложува нашите срца пред Него и предизвикува во нас силен интерес и огнена желба да Му се приближиме. Ова е првичната потреба; Христос да престојува во нашите срца, како што вели св. апостол Павле (Ефес 3,17). Но, потребна е љубов за Господ да остане со нас и да нè направи Негов храм и олтар. Исус Христос вели: „Ако некој Ме љуби, ќе го пази словото Мое; и Мојот Отец ќе го возљуби, и ќе дојдеме при него и живеалиште во него ќе направиме“ (Јн 14,23). Божјиот збор ни помага во утврдувањето на нашата вера и во зголемувањето на нашата љубов. Кога зборот Божји (проповедта и учењето), во нас престојува изобилно, тогаш Словото Божјо, Исус Христос, не само што се сместува во нас, туку целосно нѐ исполнува со Него. Тој мистично нè одгледува и нè подготвува за нашето совршено соединување со Бог.

Но, она што, всушност, влијае на нашето повторно раѓање во Христос, конечно, е Светата Тајна (Причестувањето). Господ тоа јасно го кажа: „Кој го јаде Моето тело и ја пие Мојата крв, ќе биде во Мене и Јас во него“ (Јн 6,56).

Тој доаѓа, тропа на нашата врата и, кога ќе (се) отвориме, самиот Тој поставува трпеза за нас. Тој, Просјакот на нашето спасение, ги принесува Своето Тело и својата Крв за да нè нахрани и да нè направи среќни. Тој нè повикува на (мистична, таинствена) Вечера со Него, затоа што „Моето тело е вистинската храна, и Мојата крв – вистинското питие“ (Јн 6,55). Ние вистински го славиме Божик тогаш, кога со страв Божји, вера и љубов, се причестуваме со пречистите Таинства и повторно се раѓаме заедно со новородениот Христос.

Сергиј Сакос