Воскресението: Сила на Неговата Љубов

Христос воскресна! – Која порака може да биде посилна или поречита од оваа?

Што е полошо за човечкото постоење од смртта?

Ако „Исус Назареецот“ не нè искупи од смртта, зошто ни е потребно неговото учење, колку тоа и да е добро?

Пред две илјади години, во Ерусалим, Воскресението на Исус Христос ја преврте човечката историја, ги измени животите на милиони луѓе и ни даде надеж за живот, и овде и во иднина.

Сепак, тоа не може да се докаже. Го надминува разумот, ги обезсмислува пресметките, ги збунува чувствата. Тоа е настан во кој се верува, не може да се докаже. Се разбира, не велиме дека оние што веруваат во Воскресението, веруваат  бидејќи се лековерни или само затоа што други така им кажале, иако може да биде така на почетокот.

Верувањето дека „Христос воскресна“ произлегува од искуството на односот / врската со жива личност:

Се молиш, бидејќи ти Му зборуваш и Тој тебе ти говори.

Се причестуваш, затоа што сакаш да се соединиш со Него и Тој да биде соединет со тебе.

Се трудиш да ги запазуваш неговите заповеди, бидејќи Него го сакаш.

Кога Тој молчи, знаеш дека те слуша и ќе говори кога ќе дојде време.

Секогаш кога не го исполнува она што го сакаш, подоцна дознаваш дека знае што е најдобро за тебе.

Ако смртта не е крај на нас како личности, тоа е затоа што Христос воскресна!

Ако смееме да очекуваме дека болката и искушенијата може да се преобразат во состојба на благодат, тоа е затоа што Христос воскресна!

Ако може да се надеваме на промена во нашето тромаво и нарушено јас, со различните наследени и стекнати страсти што ги имаме, тоа е затоа што Христос воскресна!

Ако веруваме дека неправдата, угнетувањето, искористувањето и паролата „каде има сила – нема правда,“ го немаат последниот збор, тоа е затоа што Христос воскресна!

Воскресението Христово не е едно од неговите многубројни чуда, не се случи за докажување на неговата моќ, ниту за да ги демантира оние што го распнаа на крстот.

Тоа е совршен израз на Неговата љубов кон целиот човечкиот род, насекаде на земјата. Неговото Воскресение ги засега и влијае на сите: верници и неверници, христијани и нехристијани. Тој е Спасителот на светот, кого што го спасува од неговиот најголем непријател, смртта. Но, прифаќањето на Исус Христос како единствениот Бог / Човек, кој умира и воскреснува „за животот и спасението на светот“, е потребно, за неговото Воскресение да започне да станува наше воскреснување.

На празникот на празниците, Господовото Воскресение, да ги одложиме проблемите со пандемијата, рестрикциите и сите лични проблеми, што можеби ги имаме, и да дозволиме нашето срце да ги прегрне непријателите и пријателите, надминувајќи ја смртта која што е себичност, и да ја фатиме (испружената) рака на Воскреснатиот Господ, воскликнувајќи:

Христос воскресна! Навистина воскресна!

Отец Андреас Агатоклиус

Од постмодерна персона до личност

Архимандрит Ефрем, игумен на манастирот Ватопед

Теологијата на личноста, како што ни е откриeно во исихастичкото аскетско предание, е најзначајниот контра-аргумент на пост-модерниот индивидуализам и релативизам. Подвигот на себепознанието (the ascetics of introversion) и на молитвеното тихување т.е. исихија, не е психолошки предлог, туку автентичен и единствен начин за преобразување на „одбивната маска“ во личност.

Соодветно е забележано дека она што најдобро ќе ја обележи теологијата на 21-иот век е нејзината грижа за антрополошките прашања[1]. Ако денес не сме ги испитале доволно антрополошките вистини во сферата на теологијата, замислете како би морало да биде во сферите на филозофијата, интелектот и општествените и хуманитарните науки.

Денешните постмодерни луѓе не знаат што е тоа личност (person). Тие ја живеат и проектираат маската на персона. Што е тоа маска? Тоа е маска што актерите во Античка Грција ја користеле за да играат различни улоги – personae – на сцената во театарот. Значи, оваа маска не е нешто реално, вештачка е, виртуелна реалност е – да се изразиме со IT терминологија. Треба да го отфрлиме тој лажен предмет и да го замениме со вистинскиот, што, во овој случај, е личноста.

Отците на Црквата не определија што е личноста. Но, за да се осврнат на величественоста, на огромната вредност на човечкото битие, тие го користеа терминот „личност“. Св. Василиј Велики пишува дека личностите се единствените суштества кои Бог ги создал [2]. Свети Григориј Богослов вели дека Бог создал суштество – личност – која била мешавина од видлива и невидлива природа, која е втор космос, „голем во минијатурноста“[3]. Свети Јован Златоуст нагласува дека „личноста е највнимателно создадена од Божјите живи суштества“ [4].

Човечките суштества се круна на создавањето. Копнежот по совршенство е вроден. Луѓето се обидуваат, колку што можат подобро, да постигнат совршенство, дури и во нивните секојдневни активности. И ова е доказ за потенцијалот што Бог ни го дал за наше лично усовршување како психосоматски битија.

Во создадениот космос ништо не ги надминува луѓето. „Најниските редови на суштествата, иако имаат некој вид разумност, сепак немаат независна цел, туку нивната цел е да бидат материјалниот предуслов за постоење на човештвото. Луѓето копнеат по безгранична, лична реалност (Бог) Кој ги надминува и може да ги одржува бесконечно. Тие не можат да ја поседуваат оваа реалност, бидејќи нивната способност (potential) е ограничена, но нема ни да исчезнат во неа “[5]. Токму овој личен Бог му дава значење и цел на нашето постоење. Нашата човечка природа, со своите безброј ипостаси (hypostases), способна е да заедничари, преку енергија, со различните и взаемно-проникнувачки личности на Света Троица.

Блаженоупокоениот старец Софрониј, во согласност со светите Отци, не дава никаква дефиниција за личноста. За неговата аскетска теологија е поважно неговото тврдење, дека личноста постои, што го води кон опис на нејзините можности (capacities). Личноста не може да се дефинира, но може да се окарактеризира, динамично и егзистенцијално, преку пројавувањето на нејзините енергии“[6]. Личноста, сместена во „скриеното битие на срцето“ [7], се појавува кога тоа битие, преку Благодатта Божја, ја открива сферата на срцето, јадрото на нашето битие.

Свети Григориј Палама кажува нешто многу важно, што е централна точка на овој напис: Кога умот (nous), нашата највисока способност ќе се одвои, преку православниот аскетски подвиг, од секоја сетилна (perceptible) ствар, ќе се издигне над метежот од грижи за материјалните ствари и наместо нив, ќе го надгледува внатрешното битие, ќе ја види „одбивната маска“, која е грда, одвратна  маска, составена од страсната приврзаност кон земните работи, која се храни и се надувува од гревот. Значи, умот брза да ја исчисти оваа маска со тага и покајание, да ја отстрани грозната покривка преку подвиг и извршување на Божјите заповеди. Свети Григориј продолжува и вели; бидејќи душата не е заведена  од разновидноста на гревот, таа го открива мирот на нејзините психосоматски сили, хармонијата на умот и вистинското внатрешно спокојство, така што доаѓа до вистинско познавање на Бог и на самата себе [8] Тогаш „одбивната маска“ се претвора во лице, персоната во личност, според образот на вистинското и вечно лице и личност на Христос Бог / Човек.

Пост-модерните луѓе и нивната Persona

Колку пати и да се менуваат политички, културолошки и социјално, луѓето остануваат во суштина исти, Божјиот образ (the image) останува неизбришлив и помрачен во нив. По падот на Адам и Ева, гревот и страстите на злото: сетилноста, похотливоста, суетноста, гордоста, омразата, злобата, гневот, раздразливоста, осудувањето, користољубивоста, алчноста, лицемерието – или се цели на борба против или им е дозволено да владеат, во зависност од тоа дали луѓето се свесни за борбата и се спротивставуваат или се заведени од нив да им се потчинуваат и да ги негуваат. Меѓутоа, никогаш до сега немало такво општествено прифаќање и озаконување на гревот како во нашево време.

Continue reading

Третото Христово Раѓање

Првото Христово Раѓање е предвечно, Синот Божји се раѓа од Бог Отецот уште пред создавањето на што било…

Второто Раѓање е воплотувањето, вочовечувањето на Синот Божји од Пресвета Дева Марија…

Третото Христово раѓање е…

Повторно раѓање

Третото Христово раѓање е во животот на луѓето кои веруваат во Него и го прифаќаат како свој, личен Бог. Затоа што, иако Христос се воплоти за да ги спаси сите, немa да биде спасен секој човек.

Се разбира, Господ „сака сите луѓе да бидат спасени и да ја познаат вистината“ (1 Тим 2,4) и Тој навистина е семоќен. Сепак, Тој ја почитува слободата на луѓето и не сака да нè спаси против нашата волја.

Така, во (книгата) Откровение, Тој е претставен како просјак кој талка, оди од врата до врата, од душа до душа, тропа за да му отвориме: „Еве, јас стојам пред вратата и тропам; ако некој го чуе мојот глас и ја отвори вратата, ќе влезам кај него и ќе јадам со него и тој со мене“ (Откр 3,20). И расказот за првата христијанска ноќ се повторува. Повеќето врати се затворени, како што било и во Витлеем; нашите срца се прибежишта за други богови и божици. Христос наоѓа само неколку души подготвени да Го примат. „Меѓу своите дојде и неговите не го примија“ (Јн 1,11). Но, за оние во кои Тој престојува, Тој шталата ја прави палата, а јаслите − раскошна трпеза; Тој е роден во нивните срца и им дава преродување (повторно раѓање).

Тоа преродување е неопходно за нашето спасение. Само оние кои се „родени од горе“ (Јн 3,3) − како што вели самиот Господ − влегуваат во Царството Небесно и стануваат негови граѓани. А, како може човек повторно да се роди? − прашува Никодим, и ние со него (Јн 3,4). Како одговор, да слушнеме што ѝ рече ангелот на Дева Марија, која беше зачудена кога дозна дека ќе роди без маж: „Светиот Дух ќе слезе на тебе и силата на Севишниот ќе те осени“ (Лк 1,35). Христос бил зачнат во утробата на Марија од Светиот Дух, а со истиот Дух и во нас може да биде зачнат и да го носиме во нас. Можеме да го носиме Христос откако ќе се изврши нашето соединување со Светиот Дух.

Навистина, нешто прекрасно се случува во нашите животи, што светот не го разбира, не го научил и никогаш нема да постапува така: преку Светиот Дух, секој христијанин може да го зачне и да го носи Христа. И Христос што го носиме, ќе биде нашето сопствено јас, и ние ќе бидеме друг (another) Христос во светот, мал Христос, што и е вистинскиот христијанин.

Жив пример за такво преродување е апостолот Павле. Тој успеал да го зачне Христос и да го носи во себе, така што можел да рече: „Јас веќе не живеам, туку Христос живее во мене (Гал 2,20). Најдлабокото во него беше Христово, неговиот ум беше − на Христос, неговото срце − на Христос. Така, тој можеше да Го зароди и во душите на другите околу себе, како што им пишува на Галатијците: „Чеда мои, за кои сум пак во родилни маки, додека не се обликува во вас Исус Христос“ (4, 19). Каков посветен родител бил апостолот! Како да ги внесувал во своето тело и да ги носел, сè додека да можеле да се родат како христијани, како мали христоси. Oва мора да го знаат сите учители на Евангелието, сите вероучители. Нивната најголема задача, нивната главна мисија е да го породат Христос во душите на луѓето и притоа, да претрпат породилни болки.

Како се раѓаме повторно?

Непосредно пред неговите страдања, Христос на своите ученици им кажал дека ќе го испрати Утешителот, Кој „е со вас и ќе биде во вас“ (Јн 14,17). Овој Утешител го извршува третото Христово раѓање; во Духот, во нашите срца. Тој се соединува со нас и во светот внесува нов Христос, т.е. нашето новородено јас. А, како нè посетува Утешителот?

Нашата прва средба со Него е преку вера. Верата ја отвора вратата на душата, за да може да влезе Христос. Верата Го прима, ги предложува нашите срца пред Него и предизвикува во нас силен интерес и огнена желба да Му се приближиме. Ова е првичната потреба; Христос да престојува во нашите срца, како што вели св. апостол Павле (Ефес 3,17). Но, потребна е љубов за Господ да остане со нас и да нè направи Негов храм и олтар. Исус Христос вели: „Ако некој Ме љуби, ќе го пази словото Мое; и Мојот Отец ќе го возљуби, и ќе дојдеме при него и живеалиште во него ќе направиме“ (Јн 14,23). Божјиот збор ни помага во утврдувањето на нашата вера и во зголемувањето на нашата љубов. Кога зборот Божји (проповедта и учењето), во нас престојува изобилно, тогаш Словото Божјо, Исус Христос, не само што се сместува во нас, туку целосно нѐ исполнува со Него. Тој мистично нè одгледува и нè подготвува за нашето совршено соединување со Бог.

Но, она што, всушност, влијае на нашето повторно раѓање во Христос, конечно, е Светата Тајна (Причестувањето). Господ тоа јасно го кажа: „Кој го јаде Моето тело и ја пие Мојата крв, ќе биде во Мене и Јас во него“ (Јн 6,56).

Тој доаѓа, тропа на нашата врата и, кога ќе (се) отвориме, самиот Тој поставува трпеза за нас. Тој, Просјакот на нашето спасение, ги принесува Своето Тело и својата Крв за да нè нахрани и да нè направи среќни. Тој нè повикува на (мистична, таинствена) Вечера со Него, затоа што „Моето тело е вистинската храна, и Мојата крв – вистинското питие“ (Јн 6,55). Ние вистински го славиме Божик тогаш, кога со страв Божји, вера и љубов, се причестуваме со пречистите Таинства и повторно се раѓаме заедно со новородениот Христос.

Сергиј Сакос

Гревот како себеобожување

10-2016  (40).JPG

д-р Јован Корнаракис

Раскинот на врската меѓу човекот и Бога

Престапувањето на заповедта што Бог ја дал во рајот означувало отфрлање на Бога од страна на Адамовиот човек. Тоа е првиот акт со кој Адам го отфрла авторитетот на божествената власт, првиот аксиолошки избор на Адам, кој поради својата тежина го оддалечува од Тој авторитет. Но, не само постапката на оној што ја престапил Божјата заповед го бележи раскинот на неговата врска со Творецот. Раскинувањето на таа врска предизвикало верижни последици во такво оддалечување од Бога, што ја покажува височината и длабочината на едно демонско себеобожување.

Кои се карактеристичните елементи на тоа Адамово себеобожување? Continue reading

Еволуционо создавање на човекот според Светото Писмо

q03

Раскажувајќи за Создавањето на светот, Библијата вели дека Бог создава од просто кон посложено. Прво се создава праматеријата, од која е создадена вселената. Потоа е опишан процесот на настанокот на Земјата. Бог им заповеда на тревата и дрвјата да растат и да даваат плод. Растенијата доминираат на земјата сè додека не се појавил примитивниот живот во водата. Се појавуваат влекачите, рибите, птиците. Конечно, на Шестиот ден се создаваат земните животни и по нив – човекот.

На последниот, Шестиот ден на создавање, Господ ги воведува во живот животните и човекот. Забележете го тој детал – и животните и луѓето се создадени во ист ден.

Појавата на човекот на Земјата е нова фаза во постоењето на универзумот. Бог го создава човекот кој во себе ги опфаќа и природните и божествените димензии и му го дава целиот свет. Библијата констатира дека човекот е поврзан со животинскиот свет.

Човекот е создаден од земјен прав и Бог му го вдахнува во лицето здивот на Неговиот Дух. „А го создаде Господ Бог човекот од прав земен и му дувна во лицето дух животен; и човекот стана жива душа.“ (Битие 2, 7). Ова покажува дека човекот може да живее само ако во себе го има Духот на животот. Во 103-иот псалм се вели: „Им го одземаш ли духот нивни – умираат и во земјата своја се враќаат. Го праќаш ли духот Свој – се создаваат.“

Сите живи суштества можат да постојат само преку учествување во Бога. Прекинувањето на таа врска со Бог, со Духот на животот, значи одвојување од животот. Како што пишува Жан Даниелу: „Така, човекот, како и другите созданија, никако не зависи од себе самиот. Постои само затоа што во него е здивот Божји. Да постои – за него значи да има врска со Бога. Таа врска, тој однос е главната компонента на неговото битие. Затоа познавањето на реалноста за него е само познавање на оваа радикална зависност од Бога.“

Адам Сечовекот  

Еврејскиот збор Адам, потекнува од староеврејскиот збор адамах = земја. Сличен однос на овие зборови постои и во латинскиот јазик: homo = човек : humus = почва. Првично зборот Адамах (אֲדָמָה   од коренот „дм“ (= да се биде црвен) означувал – не земја воопшто, какво што значење има зборот: ерец (אֶרֶץ = земјината површина како целина, земја наспроти небо)  – туку зборот  адамах значи: црвена земја, црвеница, дел од почва, материјал за градење. (Инаку, во еврејскиот јазик за Земја постои и зборот: садех שָׂדֶה = култивирана земја т.е. поле, поле наспроти планини, копно наспроти море.)

Значи, Творецот го создава човекот од обработена земја (aдамах אֲדָמָה), а не од праматеријата на Првиот ден (ерец אֶרֶץ ). За создавањето на праматеријата е употребен зборот: бара בָּרָא  Овој глагол во еврејскиот јазик како субјект секогаш го има Бог како Творец, создавач, вршител на дејството и како што во првиот стих на Библијата е употребен за да го изрази Божјото создавање од ништо, слично се користи и при расказот за создавањето на на човекот. Интересно, глаголот: бара בָּרָא се користи само кога се изразува создавањето на човекот според образот Божји:

(Битие 1:27) И го создаде Бог човекот според образот Свој, според образот Божји го создаде; машко и женско ги создаде (way·yiḇ·rā  וַיִּבְרָ֨א).

(Битие 5:1-2) Ова е родословот на Адама. Кога Бог го создаде (bə•rō בְּרֹ֤א) човекот, го создаде (‘ā•śāh עָשָׂ֥ה) според образот Божји. Маж и жена ги создаде (bə•rā•’ām; בְּרָאָ֑ם), и ги благослови, и ги нарече – човек (אָדָ֔ם  ’ā-ḏām) – во денот кога беа создадени.

(Овде зборот  אָדָ֔ם  ’ā-ḏām не го означува името на првиот маж, туку едноставно значи човек воопшто, човечката природа на мажот и жената.)

А, кога се зборува за создавањето на човековото тело, се користи друг глагол: јацар יָצַר – кој означува формирање, обликување на нешто што веќе е создадено.

 (Битие 2:7) А го создаде (way•yî•ṣer  וַיִּיצֶר֩) Господ Бог човекот од прав земен и му дувна во лицето дух животен; и човекот стана жива душа.

Адам е оној што  Бог го создал и го обликувал од земја. Бог во него вдахнува „дух животен“ и човекот станува „жива душа.“

Втората глава на Битие може да се толкува во контекст на постепено (ако сакате: еволуционо) создавање на човекот, но никако во смисла на познатата еволуционистичка теорија за случаен настанок на животот, без Животворец.

Бог можел да го создаде човекот со посебно творечко дејство, а можел и да вдахне животен здив во суштество што веќе било создадено. Всушност, прашање е само колкава временска дистанца постои меѓу создавдањето и вдахновувањето? Дали Адам требало да созрева и да возрастува психо-физички, да исполни предуслови за образот Божји или создавањето се одвивало истовремено со вдахновувањето на здивот животен? Свети Иринеј Лионски вели дека првосоздадениот човек бил како дете и морало да расте во совршенството…

И уште едно тешко прашање на кое немаме директен одговор: Ако веќе не сметаме дека Адам во еден момент се појавил каков готов продукт на Земјата, ако е неспорен развојот во природата и во раснењето т.е настанувањето на човечкото тело, во кој момент или од која гранка на животот на земјата се отклонува човекот како суштество што го добива Божјиот здив и станува круна на создадениот свет? Сепак, унивeрзален заеднички предок (last universal common ancestor) каков што претпоставува Дарвин со неговото разгрането дрво на животот – не е неопходен; Бог создавал различни зачетоци на живот „според својот род и вид.“

Во разговорот со Мотовилов, преподобен Серафим Саровски вели: „Ете, на пример, многумина толкувачи сметаат дека, кога во Библијата се говори дека “дувна Бог здив животен во лицето на Адам првосоздадениот, кого го создаде од земски прав“ небаре тоа значело дека во Адам пред тоа немало душа и дух човечки, туку само тело создадено од земски прав. Не е вистинито тоа тврдење, зашто Господ Бог го создал Адам од земјен прав, составен како што баќушката, св. апостол Павел вели: „Да биде сесовршен вашиот дух, душата и телото при доаѓањето на нашиот Господ Исус Христос.“ И сите три делови од нашата природа биле создадени од земјен прав, и Адам не бил создаден мртов, туку дејствувачко живо суштество, слично на другите душевни Божји созданија што живеат на земјата.

Но, еве во што е силата; ако Господ Бог не му вдахнал потоа во неговото лице здив на живот, т.е. благодатта на Господ Бог Духот Свети, Кој од Отецот исходи и во Синот почива и заради Синот во светот е испраќан, тогаш Адам, колку и да бил над другите Божји созданија како круна на созданието на земјата, сепак би останал без Светиот Дух во себе, кој што го воведува во Богоподобно достоинство и би бил сличен на сите други созданија, кои, иако имаат тело и душа и дух, припаѓаат секое на својот род, но Светиот Дух го немаат во себе. Кога пак, Господ го дувнал во лицето на Адам здивот на животот, тогаш, според изразот на Мојсеј; „Адам стана душа жива“, т.е. (душа) во сѐ сосема подобна на Бога и таква, каков што е самиот Тој; засекогаш бесмртна. Адам бил створен таков што не бил подложен на дејството на ниедна стихија создадена од Бога; ни водата не го потопувала, ни оганот го горел, ни земјата можела да го голтне во своите бездни, ни воздухот можел да го повреди со некакво свое дејство. Сѐ му било покорено како на Божји миленик, како на цар и сопственик на созданието. Од тој здив на животот што Сетворецот и Седржителот Бог го вдахнал во лицето на Адам, тој станал толку мудар, што ниту имало, ниту ќе има некој на земјата помудар или со повеќе знаење од него. Кога Господ му заповедал да ги именува сите созданија, тој на секое создание му го дал името што точно ги означува својствата и силата што созданието ги има според Божјиот дар што му бил даруван кога било создавано.

Ете според тој дар на натприродната Божја благодат, што му била испратена со здивот на животот, Адам можел и да го гледа Господ и да ги разбира зборовите на Господ кој одел во Рајот и зборовите на светите Ангели и јазикот на животните и птиците и влечугите, и сето она што сега од нас, како од грешни и паднати, е скриено, а што за Адам пред неговиот гревопад било толку јасно.“

Свети Филарет Московски, во „Толкување на книгата Битие“ пишува: „Душата, од првото видливо дејство, се нарекува здив, дишење и, според точниот превод на еврејскиот израз: дишење на животот; зашто човекот навистина во себе го собира животот на растенијата, животните и Ангелите, животот привремен и животот вечен, животот според образот на светот и според образот Божји. При сето тоа човекот станал жива душа, т.е. според соединувањето на душата со телото – станал единствено суштество, а според надворешниот живот припаѓа на животинскиот свет.“

Во Добротољубието се запишани слични зборови од св. Антониј Велики: Човекот според умот ја досегнува неизречената Божествена сила, а според телото има сродство со животните.“

Свети Теофан Затворник појаснува од каде е сродството на нашата душа со животот на животните: „Божјите творенија се така поставени, што повисоката класа ги собира во себе силите на пониските класи, и освен нив има свои сили специфични за својата класа.“

Оваа сродност на човекот со животинскиот свет не е противречна со Библијата, но никако не е во корист на теоријата за спонтан, случаен развој. Со оваа констатација дека човекот припаѓа и има заедничко потекло со духовниот свет и со природниот свет; од една страна, се отстрануваат непотребните конфронтации на теологијата со науката и од друга страна, се ограничуваат претензиите на научниот редукционизам.