Разговорот на Исус Христос со Самарјанката (1 дел )

Читањето на евангелието на Божествената литургија во петтата недела по Пасха е евангелскиот извадок за средбата на Исус со жената Самарјанка што покрај бунарот. Тој настанот се случил во Сихар, покрај бунарот што Јаков му го дал на својот син Јосиф, а Исус доаѓа таму во шестиот час од денот – тоа е на пладне – ја сретнува Самарјанката и бара од неа да му даде вода. Потоа започнуваат разговор. Continue reading

Воскресението како предизвик за разумот

Не е изненадувачки што пораката за Воскресението на Исус Христос покрена цела низа сомнежи и прашања. Имало приговори веднаш откако се случил тој натприроден настан, кој е основа на целата структура на христијанската Црква. За Евреите од библискиот Ерусалим, претставувало хула на некакви отпадници – за какви што ги сметале  христијаните – тврдењето дека распнат злосторник би можел да биде Месијата. За древните, културни Грци, кои верувале во бесмртност на душата, самата помисла за воскреснато тело била одбивна. Дури и  за христијаните гностици од II век, поприфатливо било гледиштето дека Христос бил бесмртен дух кој ја отфрлил својата смртна обвивка.

Вистина е дека Воскресението на Исус е вистински тест за човечкиот разум. Не треба да бараме далеку: во врска со овој чудесен настан доволно е да ги испитаме луѓето од најбликста придружба на Господа и може да видиме сомничавост и сомнеж што навлегол дури и меѓу избраниот круг на Неговите ученици. Дванаесеттемината се затвориле во некоја горна просторија и навистина имале сериозни сомневања за вестите што ги донеле жените мироносици; сметале дека тоа се преувеличени вести. Но, на патот кон Емаус, воскреснатиот Исус се појавил и ги придружувал, одел покрај дваца од учениците, но тие не можеле во тој сопатник да го познаат лицето на својот сакан Учител. Апостолот Тома, кој со својот ум размислувал строго во рамките на разумот, упорно одбивал да поверува во вестите за Воскресението. Continue reading

Подготвени ли сме за Сретение со Господа?

Кога Исус Христос наполнил 40 денови од Раѓањето, праведниот Јосиф и Богородица го однеле во ерусалимскиот Храм, затоа што, според мојсеевиот закон сите Јудејци биле должни својот прв син, на 40-иот ден по раѓањето да го однесат во храмот за да биде посветен на Бога. Притоа, како благодарност кон Бога требало да принесат жртва: вол, овен или пар гулаби – зависно од можноста на семејството. Јосиф и Марија не биле богати и во жртва принеле два гулаба.

Во тоа време, во Ерусалим живеел благочестив старец со име Симеон. Тој восхитувал со својата светост, зашто Светиот Дух секогаш престојувал на него. Восхитувал и со својат старост; имал околу 300 години. Постои предание, дека тој бил еден од 70-те мудреци кои во III век пред Христа го преведувале стариот завет од еврејски на грчки, како што заповедал египетскиот крал Птоломеј II Филаделф (син на Птоломеј I Сотер – генерал во војската на Александар Македонски), основачот на славната Александриска библиотека. Continue reading

„Mеѓу вас и нас постои голема провалија…“

Еден човек беше богат и се облекуваше во порфир и свила, и секој ден живееше раскошно и се веселеше. Имаше исто така, и еден сиромав, по име Лазар, кој струплив лежеше пред вратата негова; и сакаше да се нахрани со трошките што паѓаа од трпезата на богатиот; и кучињата доаѓаа и ги лижеа раните негови. Умре сиромавиот и ангелите го однесоа во крилото Авраамово; умре и богатиот и го погребаа. И во пеколот, кога беше во маки, ги подигна очите свои и го виде оддалеку Авраама и Лазара во крилото негово, и, откако извика, рече: »Оче Аврааме, смилуј се на мене и прати го Лазара да го накваси својот прст во вода и да ми го разлади јазикот, оти многу страдам во овој пламен!« Но Авраам рече: »Синко, сети се, дека ти си го добил своето добро уште додека беше жив, а Лазар злото; сега, пак, тој се утешува, а ти страдаш. Освен тоа, меѓу вас и нас постои голема провалија така што оние, кои би сакале да дојдат при вас, не можат; а исто така и оние оттаму – при нас.« А тој пак рече: »Тогаш те молам, оче, прати го во татковата ми куќа, зашто имам петмина браќа, та да им посведочи, за да не дојдат и тие во ова место на маките!« Авраам му рече: »Тие го имаат Мојсеја и Пророците; нив нека ги слушаат!« А тој рече: »Не, оче Аврааме, туку, ако некој од мртвите отиде при нив, тогаш ќе се покајат.« Авраам му рече: »Штом Мојсеја и Пророците не ги слушаат, тогаш и да воскресне некој од мртвите, тие нема да му поверуваат.«

-Од Светото Еванелие според Лука (16:19-31)

lazar

Денешната евангелска парабола (за богатиот и за Лазар) е многу слоевита, јасна и строга во разграничувањето на животните состојби во вечноста. За животот кој започнува на Земјата Божјото Откровение нѐ известува дека никогаш не престанува, не исчезнува. Човекот продолжува да суштествува и по смртта. Смртта е разделба, одвојување на душата од телото и нејзино пре-ставување пред Божјиот суд. Така, откако душата на Лазар го напуштила телото, ангелите ја прифатиле и ја вознеле кон Бога.

Од денешното Евангелие разбираме дека душата на човекот и по смртта е свесна и ги памети сите дела што го направила. Тој „задгробен живот“ како што многумина го нарекуваат, всушност е продолжение на животот што човекот го живеал на земјата. Како што овој живот би било неумесно да го нарекуваме „предгробен“, така и другиот живот не е „задгробен“; вечниот живот е разоткривање на вистинските цели и мотиви што нѐ воделе во постапките и делата и исполнување на она кон што сме се стремеле. Во овој живот го започнуваме вечниот живот и во овој живот стапуваме на едниот или другиот пат, зачекоруваме по тесниот или широкиот пат, се насочуваме кон кон рајот или кон пеколот.

На земјава се случува многу зло и многу добро, а Бог остава покрај житото да расте и плевелот. Но, во Евангелието читаме дека на оној свет меѓу едните и другите „постои голема бездна,“ постои остра разлика меѓу рајот и пеколот.

Да забележиме дека во денешното евангелското четиво се споменува ад (καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ…, и во aдѣ воз­вѣдъ oчи свои…), а не пекол, зашто адот е вовед и претвкусување на пеколот кој ќе започне дури после Второто доаѓање Христово и идниот Суд. Денешната евангелска парабола не се однесува на животот по Второто Христово доаѓање, туку на животот на душата во периодот меѓу човековата смрт, кога душата излегува од телото и Второто Христово доаѓање.

При Неговото Второ доаѓање, Господ Исус Христос ќе дојде за да им суди на луѓето. Пред тоа, ќе се случи телесно воскресение и душите повторно ќе се облечат во (своите) тела, а човекот ќе ги доживува плодовите од делата што ги правел за време на својот живот.

„А, зарем некој се вратил од таму да раскаже? Нека дојде некој од умрените, па ќе поверуваме” — тоа се најчестите услови кои неверните луѓе ги поставуваат за да поверуваат. Секое чудо во душата на човекот што не верува само ќе буди уште поголема љубопитност и уште поголем глад за атракции. По секое чудо ќе се бара поголемо чудо и секое ново сомневање ќе бара ново знамение. Затоа Господ Исус Христос вели: „род лукав и прељубодеен бара знамение, и тоа не ќе му биде дадено.”

Преку надворешни чуда животот би се истоштил во болна љупитност. Тоа веќе и се случува: настапува време кога знаењето дека постои друг свет станува општоприфатено. Се промовираат и научни теории кои докажуваат дека душата е бесмртна и по смртта продолжува да живее во други светови. Тие теории се лажни и многу опасни, бидејќи вечниот живот не го поврзуваат со Божји суд, што значи дека се релативизира значењето на доброто и злото. Науката се смешува со окултизмот кога говори за вечност без Бога, уверувајќи дека „енергијата на свесноста во одреден момент се рециклира во друго тело, а во меѓувреме постои надвор од физичкото тело на некое друго ниво на реалност, и можеби во друга вселена.“

Светото Писмо вели поинаку: „Умре сиромавиот и ангелите го однесоа во крилото Авраамово; умре и богатиот и го погребаа.“ Но, потоа тие се најдоа во сосема различни состојби одвоени еден од друг со длабока бездна. Тоа е бездна што ја создал човекот, а не Бог. Бог за никого не подготвил маки. Тоа е бездна што само човековиот грев ја ископува и ги раздвојува луѓето едни од други. Преку таа бездна може да се помине само во овој живот и мостот се нарекува: покајание.

Во шумата или шумот од секакви учења за задгробниот живот, како некој да поверува во Христовото Воскресение, ако претходно не го прифатил Христовиот Крст? Какво значење може да имаат чудата, ако не се поклониме пред чудото на Крстната смрт на Спасителот, Кој Себе Се соединува со страдањето и смртта на секој човек до крајот на светот (Лк. 11, 29).

Господ постојано ни испраќа таги и неволји, за да нѐ научи на заповедите за верата и љубовта, за состраданието со другиот, и така нѐ враќа во реалноста на животот. Тој, Воскреснатиот, присуствува среде нашите беди, и уште овде ни овозможува да го познаеме Небото како многу пореално од светот чиј образ (σχη̃μα) изминува, амин.

Параболата за неблагодарните лозари

Параболата (т.е споредба) за неблагодарните лозари, Господ Исус Христос ја кажал три денови пред да биде распнат. Целта му била да ги разбуди Јудеите, да ги потсети дека биле богоизбран Народ, избрани за да ги водат сите други народи кон Бога и уште, за  да ги предупреди да не го повторат гревот што го извршиле против пророците, отфрлајќи ги светите пророци, со презир, со биење, со убиство…

Тие, јудејскиот народ, биле лозјето за кое се погрижил и го уредил Бог, Домаќинот на лозјето. Тие, за жал, заборавиле дека треба да принесат плод со благодарност пред Домаќинот и се покажале како лоши лозари. Неблагодарноста ги одвела до таму да посакаат да го присвојат лозјето за себе, да го узурпираат, откако ќе ги изгонат сите слуги што им ги испратил Домаќинот, и конечно откако ќе го убијат и неговиот Син, кој бил последната пречка за да ја остварат својата разбојничка намера.

Предобриот Домаќин им го испратил својот син и покрај нивното сурово однесување, сметајќи дека: „ќе се засрамат од мојот син!“

Колку несфатлива е Божјата љубов, колку големо е неговото трпение! Наместо да ги казни збеснатите лозари, тој повторно и повторно им дава шанса да се освестат, да се покајат, да познаат дека, како што вели св. Апостол Павле: „Бог, Кој во старо време, откако многупати и на многу начини им зборуваше на оците наши преку пророците, во последниве денови ни зборуваше преку Синот, Кого Го постави за наследник над сè, +преку Кого ги создаде и вековите. (Евр 1,1)“

Исус Христос е поголем од најголемите, најправедните слуги или пратеници што дошле пред него.Тие на луѓето им пренесувале пораки од Бога, тој го носи самиот Бог. Тие им кажувале што бара Бог, тој им го покажува самиот Бог. Тој е „Каменот, што го отфрлија ѕидарите, но стана глава на аголот,“ главна референтна точка во историјата на светот и човештвото. На крајот, сите нас ќе не суди нашиот одговор кон Божјиот Син, каков став сме зазеле кон Него, како се однесуваме во нашиот живот и во овој свет.

Ние во секој случај формираме наш одговор кон Исус Христос, дури и кога мислиме дека го игнорираме. Continue reading