Кој ја служи Светата Литургија?

Гласајте, видете го образложението во продложение на прилогот и коментирајте во образецот под текстот:  Continue reading

Отец Јоаким (Парр): Најдобрата проповед

o.j.parrЌе ви раскажам еден настан. Еднаш, пред многу годиним, во 11 часот навечер, ми се јави мојот епархиски архиереј. Тој рече: „Баќушка, се надевам дека не ве разбудив?“ Секако, дека ме разбуди. Тој продолжи: „Ми се јавија од болница. Неопходно е веднаш да отидете таму и да причестите човек кој е на умирање.“ Се подготвив, отидов во метрото и тргнав во Бронкс, кој се наоѓа на 20 километри од нашиот манастир. Стигнав во болницата, го причестив со Светите Дарови болниот човек и кога повторно слегов во метрото, веќе беше 1 часот по полноќ. Долго го чекав возот а, кога пристигна, во вагонот немаше никој. Бронкс е многу сирмашен и многу опасен реон. По само неколку станици во возот влезе некој човек, застана на другиот крај на вагонот и почна да љубопитно да ме гледа. Изгледаше многу опасен и кога вратата се затвори, а возот тргна, тој зачекори кон мене. Првата мисла ми беше: „Еве, дојде мојот час.“ Човекот дојде, застана до мене и рече: Кој си ти? Зошто си вака облечен? Одоговорив дека сум свештеник. – Каков свештеник? – Православен.

Носев една торба, во која имаше епитрахил, Требник и сè што е потребно за служба. Здогледувајќи ја торбата, човекот ме праша:

— А во торбата, што носиш? Му велам:

— Исто што и ти во главата.

— Односно?

— Ништо.

Тој почна да се смее и вели:

— Значи, не се плашиш од мене?

— Не — одговорив — не се плашам. Тој седна и почна да зборува:

—  Знаеш, некогаш бев католик, но во сите тие работи веќе не верувам.

Го прашав: — Во кои работи? Тој вели:

— Еден свештеник ни раскажуваше дека можел да претвори леб и вино во Тело и Крв. Ти зарем веруваш во тоа?

— Секако, верувам — одговорив.

— Тогаш — вели тој — твоите парохјани не веруваат.

— Секако, веруваат!

Тој ме погледна и рече:

— А, никогаш ли не си одат дома?

Не го разбрав тоа прашање:

— Како? Секако, си одат дома!

Кога го слушна тоа, тој одмавна со рака, ме погледна со подбив и убедено рече:

— Не, тие не веруваат. Јас, ако верував дека Исус Христос лично бил на тој олтар, во таа црква, јас никогаш немаше да си одам дома. Зошто да заминувам некаде? Ниту тие веруваат, ниту ти веруваш, оче.

Тоа беше една од најдобрите проповеди што некогаш сум ги слушнал. И јас сега ви велам  (Отец Јокам говори пред монашко сестринство.): Вие не верувате дека Христос е овде. Вие не верувате дека тој е во вас и вие не верувате дека тој е во вашата сестра (вашиот ближен) –  инаку не би се однесувале така, како што се однесувате сега.  Така што вие, а не некои луѓе од улица, се одрекувате од Христа. Со својот живот вие еден на друг и на сите луѓе им велите: Тој не постои. А, тој рече: „Оној што ќе се одрече од мене пред луѓето, и јас ќе се одречам од него пред мојот небесен Отец.“ т 10, 33). Не гори ли кај нас земјата под нозете? Кога ќе се измениме? Што чекате, молња од небото?… Еднаш кога ја кажав оваа фраза на проповед, одеднаш  молња навистина удри во црквата – и до сега, никој од оние што беа внатре, не го заборавил тоа што тогаш го говорев. Жално е што не можам тоа некогаш да го повторам…

Беседа на схиархимандрит Јоаким (Парр), игумен на манастирот „Семилостивиот Спасител“ во Тредвел, снимена во Воскресенскиот Новодјевичиј манастир во Санкт-Петербург,  2013. Видеото е со симултан превод од англиски на руски.

Во 1:12 мин. од видеото отец Јоаким раскажува за неговата навистина чудесна средба со св. Јован Шангајски. Отец Јоаким кога бил дете се возел во автомобил со татко му. Покрај патот здогледале свештеник и татко му рекол: Ајде да го качиме овој мал свештеник. Застанале и св. Јован седнал на предното седиште. Тој малку знаел англиски, па со таткото на о. Јоаким разговарале на француски. Во еден момент се свртел кон детето и го прашал: Православен ли си? -Не. (Отец Јоаким потекнува од католичко семејство.) На тоа, св. Јован рекол само: „Ќе бидеш.“ И продолжил да разговара со татко му. Отец Јоаким вели: „Тогаш помислив: Луд старец. А сега, еве ме…“

Необичен настан во атонскиот скит Света Ана

Од крајот на минатата седмица низ интернет циркулира информација за необичен настан кој се случувал во атонскиот скит Света Ана. Имено, кандилото спроти Царските двери на олтарот на соборниот храм на скитот постојано се нишало со крстовидно движење триесет часови.

Уредниците на сајтот agionoros.ru се јавиле во скитот за да ја проверат оваа информација, при што таа била потврдена. Истовремено, монасите не го потврдиле преданието (со кое најчесто беше проследен описот на настанот) дека, ако кандилото започне да се ниша само од себе во празнични денови – тоа предвестува некакви радосни настани, а ако тоа се случи во другите денови – некакви искушенија. Меѓу другото, тие рекле:  „Само Господ знае што ќе се случува. Не треба да се прават претпоставки и да се паѓа во очајание, туку да се молиме.“

Чуда на светителот Марко Ефески во XXI век

Mark_EphesДенес, на 1 февруари (19 јануари по стар стил) Православната Црква го почитува споменот на свети Марко, митрополит Ефески – великиот бранител на Православието, со чиј ум, трудови и молитви биле сведени на нула напорите на еден црковен собор, кој требало да направи срамна унија со Латините во XV век. Сепак малку кој знае за чудата на светиот, кои се случувале како во дамнини, така и денес. Од порталот Православие.Ru во превод ги предложувам пред вашето внимание записите за некои од тие чуда во XXI век и запишани од свештенството на храмот на светителот Марко, кој се наоѓа во предградие на Атина. Навистина е голем Бог во неговите свети и „се надминува поредокот на природата,“ се укинуваат границите на времето и просторот пред благодатните дејства на светителите, кои се вечно живи жители на Царството Небесно и застапници пред Бога за нас на земјата.

Светителот се грижи за изградбата на неговиот храм. Кога работниците кои го граделе храмот (посветен на) светителот, успешно се труделе, а целиот процес бил во завршна фаза, се појавил недостаток на парични средства и постоела опасност, понатамошната работа да запре, а самиот обид за градба да стане бесперспективен. Загриженоста на свештеникот била голема и тој го повикал на помош свети Марко, кој го уверил, дека следниот ден ќе дојде некој човек и ќе донесе значителна сума пари за продолжување на работите (и дури ја кажал конкретната сума). И навистина, следниот ден во храмот дошол некој господин од Вулиагмени[1], прашувајќи, тоа ли е храмот на свети Марко и побарал да разговара со свештеникот. Свештеникот одговорил, дека веќе знае што сака тој. И тогаш тој непознат господин открил, дека претходната вечер во сон му се јавил некој монах, кој се претставил Марко Евгеник[2], и му рекол да ја помогне со пари изгадбата на неговиот дом во Долна Патисија[3]. Господинот го послушал светиот и ја донел како дар точната сума, која му ја кажал свети Марко на свештеникот претходната вечер. Така, повторно можело да почнат работите за изградба на храмот.

Светителот се јавил и раскажал за постоењето на неговиот храм. Еден благочестив господин од Кипсела имал обичај да врши поклоништво во сите храмови на нивните празници, но не знаел дали постои храм на свети Марко. Еднаш, кога влегол во пекара, видел некој монах, кој му дал просфора и му рекол, да ја однесе утре во неговиот храм. Зачудениот господин го прашал: «Кој си ти, старче? Каде се наоѓа твојот храм?» И светиот му одговорил: «Се викам Марко Ефески, мојот храм се наоѓа во Долна Патисија». И му дал на човекот јасни упатства, како да отиде таму, кој пат води до неговиот храм. Навистина, господинот, кој не ни знаел за свети Марко, ниту дека постои храм во негова чест, ги следел неговите упатства и стигнал во неговиот храм, како што точно му кажал светителот. Такви случаи, кога светителот се јавувал пред луѓе кои не го знеле, и ги упатувал во својот храм, се познати и од други сведоци, како на пример, од една госпоѓа од Нова Филаделфија.

Светителот прави чуда за исцелување. Во 2005 г. еден млад, 20-годишен човек по име Георгиј страдал од некоја ретка болест. Морало да му извршат некоја тешка операција. Веројатноста за неуспех била голема и било сосема можно тој цел живот да остане парализиран. Неговата мајка со созли топло го молела Бога за исцелување на нејзиниот син. Тогаш по телефон ѝ се јавила сестрата и ѝ раскажала, дека пред неа се појавил некој монах, се претставил како Марко Евгеник и рекол: «Кажи ѝ на мајката на момчето: “Јас ќе го оперирам Георгиј, да не се вознемирува”». Навистина, утредента, без оглед на сложеноста, операцијата поминала успешно. За време на операцијата, меѓу лекарите се појавил некој монах, кого лекарите не го познавале, кој рекол дека е пријател на семејството и се вика Марко. Во особено тешките моменти тој им укажувал на лекарите како е потребно да дејствуваат. Момчето било излекувано. Подоцна, тоа и неговото семејство отишле во храмот да раскажат за она што се случило и да му заблагодарат на светителот.

Во друг случај, во 2004 г. млада жена од Нова Филаделфија топло се молела Бог да ѝ дарува дете, да забремени. Една вечер, за време на молитвата, пред неа се појавил монах и рекол дека неговиот празник е на 19 јануари. Ја замолил да отиде и да се помоли во неговиот храм во Долна Патисија и рекол, дека ќа ја послуша нејзината молитва. Навистина, жената така и направила. По три денови забременила, родила здраво дете и оттогаш секогаш одела да му заблагодари на светителот на денот на неговиот спомен.

Светителот спасува дете од автомобил. Пред храмот на свети Марко некое семејство го преминувало патот. Во некој момент детето избегало од вниманието на родителите и автомобилот што поминувал го удрил. Преплашените родители со крик притрчале, плашејќи се од најлошото. Сепак, зачудени го виделе детето како станувало и се смеело, велејќи им, дека во моментот кога кон него се приближувал автомобилот, дедо во црно (свети Марко) го кренал високо во воздухот и го заштитил. Родителите веднаш разбрале, дека свети Марко го спасил нивното дете од сигурна смрт и влегле во храмот да му заблагодарат на светителот.

[1] Предградие на Атинa.

[2] Евгеник –прекар на семејството на светителот, кој значи «благороден».

[3] реон на Атина.

Животната приказна на Клаус Кенет

Животот на 67-годишниот Клаус Кенет бил преполн со авантури и инциденти. Но, искрената потрага по вистинска љубов и по живиот Бог, која стоела зад разбојничкиот живот во тешкото детство и религиозните индуистички заблуди во младоста, го одвела преку мајка Тереза до старец Софрониј (Сахаров) и до Крштевање во Православната Црква, во 1986 г.

Во разговор со Миљан Таниќ за радиото Слово Љубве Кенет Клаус раскажува за своето минато, за средбата со отец Софрониј и за неговите искуства од православната вера. Овде можете да слушнете извадок (главниот дел) од тој разговор.

Интервју со К.Клаус: The Incredible Tale of Klaus Kenneth и превод на истиот разговор на српски: Nevjerovatna priča Klausa Keneta