Чудното „раѓање“ на Вселената и нејзината природа

Во XX век претставата за стабилноста на материјата беше подложена на одлучно преразгледување. Атомите, од кои што се состојат сите тела, се наоѓаат на огромни растојанија во сопредба со нивните димензии. Од своја страна и самите тие се состојат практично од празен простор. Јадрото на атомот зазема само еден трилионит дел од обемот на атомот. Останатиот дел од тој простор го зезема електронски облак, за чии носители мошне условно може да се каже дека зеземаат некаков обем. Во таа смисла материјата поскоро претставува ситни острови од супстанција во океан од празнина, отколку што е нешто цврсто, како што ја восприемаме со своите сетила. А, и природата на тие островчиња – на елементарните честици, е надвор од рамките на вообичаениот разум. Според современите претстави тие треба да бидат разгледувани како изменливи енергетски згустувања, кои на чуден начин во себе спојуваат два вида својства; тие истовремено имаат и корпускуларни и бранови својства. Од гледна точка на современната физика, статус на реалност има само некој збир од од честици, разгледуван како енергетска средина, чиј посебни делови немаат целосна независност од сето останато. Во таа смисла не можеме да си ја претставиме Вселената како составена од некакви првични “блокови,”  кои би можеле да постојат одделно и независно еден од друг. Светот е замислен и создаден како огромен шарен килим, чии “шари” не постојат одделно од целината, туку имаат смисла само додека се вплетени во неговата ткаенина, во рамките на сеопхватното битиеatom_real copy.png

Самиот поим за бран или варирање носи апстрактен карактер во физиката. Тоа е просто “движење на материјата” – “бран на водата”. Дури и при температура на апсолутната нула, атомите во телата не ги прекинуваат своите варијативни движења. Навистина, сега подобро ги разбираме зборовите од Светото Писмо, дека Бог сѐ створил од ништо, а и според современите научни претстави космосот го започнал своето постоење од апсолутна празнина.

Вселената не постоела вечно, туку има почеток во времето. Самото време и просторот се појавиле истовременно со првичната материја, бидејќи се неодделиви од неа. Процесот на “раѓање” на светот го опишува научната теорија наречена “Големата експлозија / Big bang”. Треба да се каже, дека тој термин е сосема промашен, неуспешно ја прикажува смислата на појавата, бидејќи набљудуваниот процес на зголемување на обемот на Вселената никако не може да се претстави како последица од експлозија. Проширувањето на светот се одвива зачудувачки рамномерно и, во прво приближување, пропорционално на растојанието меѓу две типични групи галаксии. На тој начин, колку подалеку се галаксиите една од друга, толку повисока е брзината на нивното раздалечување. Навистина, мошне чудно својство за обична експлозија.

Материјата и зрачењето во Вселената во голем размер се распределени необично еднородно во сите насоки. Но, експлозија не може да ги приведе материите кон еднородно распределување по обем. Уште повеќе што, силата, која дејствува врз честиците од материја во обична експлозија, е предизвикана од разликите во притисоците. Вселената – тоа е сѐ што постои во материјалниот свет, надвор од нејзините граници нема ништо – ниту материја, ниту простор, ниту време – т.е. онаа “празнина “, во која што таа би можела да се шири. Поради тоа самиот поим за разлика во притисоци во овој случај е неприменлив. За подобро разбирање на проблемот може да послужи аналогијата со балон што рамномерно се исполнува со воздух, на чија површина се обележани точки, кои ги претставуваат галаксиите. Кога балонот се дува, неговата обвивка се разтегнува и растојанијата меѓу точките се зголемуваат. Притоа, самите точки на површината остануваат неподвижни. Во таа смисла, самиот простор меѓу галаксиите, растегнувајќи се, ги раздалечува една од друга. Сепак, тоа ширење на Вселената никако не влијае на одделните тела. Токму како што во облакот од гас што се шири одделните молекули не се шират.

1.13379.jpg

“Голематa експлозија” ималa сосема јасна и со неверојатна точност пресметана сила. Теоретската анализа покажува, дека – ако во моментот кој е соодветен на првата секунда по абсолутната временска скала, кога сликата на раширувањето веќе била целосно определена, брзината на разлетувањето на материјата била различна од реалната вредност за повеќе од 10-18 дел од својата величина во еден или друг правец, тоа би било сосема доволно за катастрофални последици за животот: Вселената или одамна ќе колабирала во почетната состојба на “материјалната точка” под дејство на гравитацијата, или материјата во неа целосно ќе се расеe. [I. Goodwin, Physics Today 37, (№ 5), 63 (1984)] Зарем тој фин баланс е последица од слепа игра на случајни сили!?

За целосноста на сликата мора да се спомне и за најраниот по време – “инфлационен” стадиум од ширењето на Вселената, кој што траел 10-35  дел од секундата, започнувајќи од времето во кое што е започнал “да отчукува” светскиот часовник. И сепак, “зародишот” на Вселената кој за тоа време одеднаш се се појавил од апсолутно ништо, успева да го зголеми својот размер до 10100 пaти [Эволюция: кризис теории, Бетесди, Адлер Паблишерс, 1986, с. 336].

Во древноста толкувачите на Мојсеевото Петокнижие ги споредувале неговите свитоци со Вселената. Одвиткувањет на свитоците наликувало на нејзиното раширување, а свиткувањето на свитокот – на нејзиното собирање. Според едно од старите толкувања на Библијата, името на Бог – “Семоќен ” (на староеврејски “Ше-дај”), означува: “Тој што рече – доволно”. Тоа толкување е придружено и од предание, според кое што – веќе створената Вселена започнала да се шири со огромна брзина и тогаш Бог рекол: “(на евресјки јазик): Дај!” – “Доволно!” Може би со тоа завршува моменталното и гигантско според размери ширење на просторот, кое што на научниот јазик денес се нарекува инфлационен стадиум на ширењето. Согласно таа научна концепција, ширењето продолжува и понатаму, но веќе не со таа колосална брзина, туку (според сценариото на “Големaтa експлозија”) благодарение на првичниот импулс, што бил добиен во инфлациониот период. Температурата на Вселената започнува постепенно да паѓа, трошејќи го својот потенцијал во ширењето на светот.

Човештвото мораше да вложи огромни интелектуални напори, за да стигне до несфатливиот, зачудувачки заклучок за “раѓањето” на светот од ништо. Сепак, тоа гледиште не е новост за христијаните. Одамна пред појавјавањето на научниот метод за проучавање на природата, вистината за создавањето на светот ex nihilo е укажана во Библијата. Бог Отец го створил целиот космос преку Словото – имено, го створил – зашто Вселената е плод на творечки акт. Чудесната хармонија, убавината и изобилието на светот предизвикуваат во човекот побожен трепет пред Божјото величие. Бог е извонреден Уметник и најголемиот Поет, кој напишал восхитувачка поема, воведувајќи го од небитие во битие целиот овој свет.

Поетиката на создавањето јасно ја чувствувале и осознавале Светите отци од епохата на Вселенските собори, кои тоа разбирање го изразиле во зборовите на Символот на верата. Неговите први редови во буквален превод од грчки така и звучат: „”Верувам во едниот Бог Отец, Седржител, Творец (ποιητήν = се чита: пиитѝн, поет) на небото и земјата…“ Корпускуларно-брановиот дуализам на елементарните честици нѐ води до поетска аналогија со нашиот свет – кон претставата за него како за гигантски “звучен бран ” од жиците на некаков музички инструмент. Тој инструмент е во рацете на невидливиот и семоќен Творец, кој што ги допира жиците и го поддржува “звукот”, преку тоа зачувувајќи ги денешното небо и земја, кои ги одржува Словото (2.Петр. 3:7). Ако за миг запре вибрацијата, “ќе се смират брановите” и можеби, ќе се “свитка небото”. Од тој животворечки Извор потекнуваат “звуците”, сѐ воведувајќи  од непостоење во постоење.

Петренко О.В., Размышление физика о тайне творения[1].
http://apologia.narod.ru/create/petrenko/petrenko.htm#1

Аналогија на срцевите валвули?

Во внатрешноста на срцето крвта се движи еднонасочно, а тоа движење го овозможува систем на залистоци (лат. cuspis=залисток) кои се отвораат и затвораат при преминувањето на крвта од еден сектор во друг.

Во десното срце, (т.е. меѓу десната преткомората и десната комора) се наоѓаат три такви залистоци, па таа валвула се нарекува трикуспидална валвула (lat. valvula=вентил).

А, во левото срце (меѓу преткомората и комората) има два залистока и се нарекува бикуспидална валвула или митрална валвула затоа што на научниците што ја твореле медицинската терминологија им заличела на епископска митра, однсоно капа, круна).

Мојата поента во овој прилог не се ни митрите, ни епископите, туку една друга аналогијата во врска со срцевите валвули, што ми се наметна лани, додека се подготвував за разговор со д-р Жан Митрев и за која немав време да го прашам.

Дали Творецот кој се одразува во севкупноста на созданието, сакал и во центарот на човековото тело – со трикуспидалната валвула на човековото срце, да остави печат за своето троично божество на Отецот и Синот и Светиот Дух, а со бикуспидалната валвула да ја означи тајната на богочовечкото соединување на двете природи (на Божјата и човековата природа) во едната личност на Господ Исус Христос. При изобразувањето на крстот (кога се прекрстуваме), со прстите на десната рака ја правиме таа аналогија – трите прста се соединети еден до друг во знак на Отецот и Синот и Светиот Дух и двата прста свиткани до дланката – во знак на двојната природа на Богочовекот Христос.

Можеби си вообразувам, и добро би било некој медицинар да ја разбие мојата неоснована аналогија со образложение; зошто не е ист бројот на залистоците во двете валвули, односно во левото срце се потребни токму два залистоци, а во десното – токму три.

За илустрација на работата на валвулите е видеото во кое е прикажан текот на крвта во срцето.

Услови за настанок/постоење живот на Земјата

„…Во обид да се оцени веројатноста за постигнување на оваа комбинација на факторите – истовремено, некои истражувачи поставиле равенки, доделувајќи конзервативна вредност од 1/10 на секој фактор што е сметан како неопходен  за успешен живот. Ако секој елемент треба да биде таму во исто време, треба да се умножи веројатноста. И тоа е што на крајот ја прави веројатноста толку мала. Имате 10% од ова и 10% од она. И тие бргу се умножуваат со премали броеви, броеви како 10-15 кој е илјадити дел од единица. И тоа е таков број што треба да се спореди со 100 билиони ѕвезди во галаксијата. 100 билиони е многу голем број, но илјадити дел од еден трилионит е многу, многу помал. Со нивната бројна вредност – овие веројатности говорат. Она што ни го кажуваат е дека тоа не може да се случи, или тоа е многу малку веројатно да се случи во галаксијата…“

Линкови за преземање на филмот и титловите: The Privileged Planet

Where Did The Mass For The Big Bang Come From?

Превод на видеото:

Од каде потекнува  густата маса, од која започнал Big Bang? Како оваа густа маса потекнала од ништо?
Некои тврдат дека материјата постоела од вечност, што значи дека нема почеток, но ако масата немала потекло, тогаш како може материјата да постои сега? Ако оваа густа маса потекнува од енергија, што според равенката на Ајнштајн за масата m = E поделено со c², тогаш од каде потекнува енергијата?
Ако оваа густа маса некако се материјализирала со искривување на просторот, тогаш од каде потекнува просторот? Ако оваа густа маса некако се материјализирала од ништо, тогаш каде би била движечката сила за материјализација? Некои тврдат дека потеклото на оваа густа маса е надвор од нашето разбирање на времето, но ако тоа е вистина, тогаш како оваа густа маса беше позната од нашето денешно разбирање на времето?

Значи, како одговораат атеистите на овие прашања?
Многу атеисти тврдат дека потеклото на материјата во Универзумот е многу спекулативна во овој момент од нашата историја, но, веројатно, некој ден научното истражување ќе ја расветли оваа мистерија.
Со други зборови, тие признаваат дека не знаат.
Во атеистичкиот концепт за Универзумот, никогаш не може да постои Прва Причина, дури наспроти законите за одржување на материјата и енергијата, вториот закон на термодинамиката, математичката наука за статистика и примена на логиката и расудувањето, кои јасно укажуваат на Првата Причина.
И неколкуте атеисти кои ќе ја прифатат Првата Причина, секогаш ќе рационализираат дека таа Првата Причина нема ум.

Архиепископ Илариoн (Алфеев) за Стивен Хокинг

Семјонов:
Владико, последната новост за познатиот научник, кој остарен и прикован за стол, почна да го негира Творецот, зачудува, бидејќи обично, приближувајќи се до смртта, човек повеќе размислува за духовното, за Бога. Вам не ви изгледа ли така?

Архиепископ Иларион (Алфеев):
Секој човек се развива различно. Тој научник не толку одамна во една од своите многу популарни книги оставаше можност Бог да постои, и дури секое од поглавјата на таа книга завршува со прашањето: постои ли Бог? Авторот како да кажуваше дека тоа прашање за него е отворено. На сегашната етапа тој за себе заклучил дека не постои Бог Творец. Ако тој, дај Боже, проживее уште некое време, можеби Господ ќе му ги отвори очите и тој врз основа на знаењата кои ги има денес, ќе се увери, дека Бог постои. Се работи за тоа дека научните сознанија кои тој ги наведува во своите книги — не можат ниту да го докажат, ниту да го побијат битието на Бога. Ние одлично знаеме една проста вистина, која е основана на физичките закони, дека од ништо не настанува ништо (ex nihilo nihil fit). Aкo не постоеше ништо и Никој, тогаш просто така нешто според физичките закони не можело да настане. Значи, некој стартен пункт сепак морало да постои. И никогаш досега не се случило, одеднаш да настане нешто од ништо. Значи, тоа прашање за настанокот на светот, од логичка гледна точка, од гледна точка на физиката, воопшто не може да биде посавено така што на него би се дал конечен одговор. Во крајна сметка, тоа е прашање на верата. Верниот човек, набљудувајќи како е уреден космосот, доаѓа до мислата дека овој свет не можел да се појави поинаку, освен по волјата на Творецот што го создал. Тоа го сфатиле и многу научници, и Њутн, на кого толку често се повикува Хокинг и многу други научници во минатото и сегашноста. Секогаш ќе има научници кои веруваат, како што и верјатно секогаш ќе има научници атеисти. Дај му Боже здравје на Стивен Хокинг, дај Боже тој да поживее толку, што би поверувал во Бога. // http://vera.vesti.ru/