Концептот на родово-сензитивно образование и родова еднаквост според гендер-идеологијата како закана за државното образование

Високите технолошки достигнувања на современоста, освен благословена помош во работата, носат и искушение: човекот – којшто е лик, икона, образ божји – да биде преформатиран и корегиран до непрепознатливост. На пр. полот е сфера во која денес, човекот кој заборавил дека е образ Божји, се соочува со толку теории и ориентации, кои сведочат пред сѐ, за една голема духовна дезориентација.

Светото Писмо ни открива дека „Бог го создаде човекот според Својот образ, машко и женско ги создаде.“

Меѓутоа, во „Прирачникот за наставници за примена на родова сензитивност во основно образовние,“ издаден пред неколку месеци, се посочува: „Најважно е да ја разберете разликата помеѓу двата основни концепти: родот и полот.“ [1] Според идеолозите на Прирачникот: „Основата на моќта произлегува од верувањето дека постојат два „природни“ пола…“

Илузорно е да се проблематизираат фактичките разлики меѓу машкиот и женскиот пол, па уште и да се зборува за верување или неверување во два природни пола, бидејќи не само христијанството и другите религии, туку пред сѐ, науката не ја поддржува оваа концепциска поставеност; полот не се доделува при раѓање, ниту се надминува со ново-воведениот родов идентитет. Затоа, оваа гендер–идеологија или нововерство, мора да наиде на отпор уште на терминолошко ниво: бидејќи, ако се озакони разликувањето на пол и род – ќе се предизвика непоправлива штета; последиците од тоа редефинирање ќе ги сносат и децата и семејството и општеството. Затоа, и предметот Етика во религиите треба да остане во училиштата. Учениците имаат право во училиште да дознаат за основните поими на религиите, за духовните матрици од кои потекнуваат тие самите и нивните соученици од другите религии и со оглед на своите духовни традиции да ги проценат новите вредности кои агресивно се пропагираат.

Бидејќи, тенденциите во образовниот систем се такви што „социјализацијата во семејството, заедницата, училиштата, културата, религијата и медиумите“ се обвинети за лошо поучување за родовите улоги, па затоа се разработуваат планови за промовирање на родовата рамноправност преку образованието со „стимулирање на учеството на учениците во наставни и воннаставни активности независно од полот/родот.“

Поточно, во „Нацрт концепција за основно образование“[2] се скицира „учество во полово / родово нетипични активности.“ Да, во вежбата што таму се предлага, нема ништо лошо машко да биде готвач, но ако случајно готвачот се почувствува, се осознае како готвачка(?!), тогаш станува неприкосновен и законски заштитен во неговата вообразена и патолошка самоубеденост. Во тој правец брзаат некои држави и со сѐ поголема упорност ги наметнуваат на населението (и, најжално, на децата) ЛГБТ агендата и идеите на трансгендеризмот. Така, децата во Шкотска на возраст од четири години(!) сега можат да ги менуваат своите вистински имиња и да си играат и со својот пол, да експериментираат како ќе им одговара улога во спротивниот пол т.е. да се изјаснат како машко или женско, без оглед на тоа дали се родени како машко или женско и за тоа изјаснување не се должни да бараат согласност од родителите.[3]

Познато е дека машкиот или женскиот пол се определува уште при зачнувањето, затоа може да тврдиме дека никој не е роден во погрешно тело, како и дека никој никому не може да му го додели полот отпосле.

Современата хирургија, секако, може да ги менува надворешните полови карактеристики на човекот. Но, таа не може да го смени полот на некој маж или на некоја жена. Половите разлики не се сведуваат на разликата во надворешните (телесни) форми, па дури ниту на разликата во психолошките својства. Тоа се разлики на многу подлабоко ниво. За нас можеби звучи банално тврдењето: мажот не е жена и не може да биде! – но,во Америка, во државата Индијана, некој наставник бил принуден да си поднесе оставка, затоа што им се обраќал на трансродовите ученици само по презиме, т.е. одбивал да ги именува со нивните ново-избрани имиња и (не)соодветните заменки.[4]

Нарушувањата во половиот развој на организмот треба бидат предизвик за медицинско-психијатриски решенија и компетентен црковно-пастирски пристап, а не повод да се легализира нарушувањето или да се воведуваат дваесетина опции за полов идентитет. Впрочем, сите ние наследуваме и споделуваме човечка природа којашто е повредена, оштетена од прародителскиот грев и пред сите нас стои целта за нашето исцелување преку светотаинствениот, литургиски црковен живот.

Во Православното христијанство постои еден подзаборавен збор „целомудрие“ составен од зборовите: целосност“ и „мудрост или разум“. Тоа е внатрешната целосност којашто ги обединува умствените и телесните сили на човекот. Како што е познато, прво-создадениот човек, пред гревопадот не доживувал никакви внатрешни противречности во својата душа. Сите негови душевни сили дејствувале хармонично, а телото непринудно се потчинувало на душата. Кога пак, се помрачил од нечистотијата на гревот, човекот претрпел – не само на надворешно отуѓување од Бога, туку и внатрешно пореметување: се растроиле, се расштимале неговите душевни способности и сили: (волјата, разумот, желбата, чувствата), се расипал односот помеѓу телото и душата. Кога во Црквата зборуваме за ис-цел-ување, мислиме пред сѐ, на обновување на таа целосност и единство на телото и душата.

* * *

Постигнувањето на еднаквост меѓу жените и мажите стана главна цел и составен дел од меѓународната агенда за развој. Може да се каже дека Паролата “еднаквост на половите” има христијански корени, бидејќи христијанството го потврдува универзалното единство на човековата природа. Но, истовремено, „еднаквоста на половите” во христијанството подразбира определена хиерархија и поредок, кој е зададен од тоа, што Ева потекнува од Адам, а не обратно. Тоа сепак, не значи дека женскиот пол, односно Ева — има помало достоинство или вредност од Адам.

Во Библијата се вели дека жената е создадена од ребро. Еврејскиот збор за ребро во различен контекст може да значи и страна, во смисла десна или лева страна. Со тоа ни се најавува идејата дека човечката природа е поделена на два дела кои се дополнуваат еден со друг. Но, полот не е половичност, Ева ја има истата полнота на човечката природа, додека разликите во служењата на мажот и жената во црковниот живот се поврзани со различноста на половите. Значи, дискриминација во Христијанството – нема, иако може да зборуваме за различност, за нееднаквост, за тоа, дека Бог воопшто нѐ создал различни, мажи и жени, за да служиме еден на друг и да се дополнуваме еден со друг.

Повторно ќе се навратам на „Прирачникот за примена на родова сензитивност во основно образование.“ Во него се даваат насоки за родово сензитивен час, со напомена за наставниците: „Уверете се дека момчињата не доминираат во извршувањето на експериментот.“ Наместо да се поттикнуваат и поддржуваат талентираните и способни ученици кои се истакнуваат со знаење и способности, независно дали се момчиња или девојки, родово-сензитивниот концепт машките ги претставува како евентуална опасност по статусот на женското.

Пред Бога мажите и жените се рамни, како што токму за тој социолошки аспект пишува св. апостол Павле: „Нема веќе… ни роб, ни слободен; нема машки пол, ни женски; зашто сите вие сте едно во Христос Исус“ (Гал 3, 28 ). Христијанството ја ослободило жената. И сегашната положба на жената – може да се каже е плод на почитта, што тргнала од христијанството.

За овие цивилизациски влијанија што ги извршило Христијанството, но и за да ги поттикне учениците да размислуваат за суштинските прашања на животот – важно е да постои и да опстане религиското образование во државното школство, макар и според неконфесионален модел, најмалку затоа што тоа е законско право за чие остварување евидентен интерес има и кај родителите и кај учениците.

Текстот е произнесен на трибина на граѓанска иницијатива за образовни реформи


[1] https://www.ihr.org.mk/storage/app/media/Publications/Priracnik%20-%20rodova%20senzitivnost%202020.pdf

[2] https://mon.gov.mk/stored/document/Koncepcija%20-%20makedonski%20jazik.pdf

[3] https://www.newsweek.com/kids-young-four-can-now-change-gender-scotland-schools-without-parental-consent-1618942

https://www1.cbn.com/cbnnews/world/2021/august/scotland-decides-4-year-olds-can-choose-new-gender-at-school-without-parental-consent

https://www.dailymail.co.uk/news/article-9888899/Scotland-let-pupils-aged-FOUR-change-gender.html

[4] https://www.wishtv.com/news/local-news/federal-judge-rules-against-former-brownsburg-teacher-over-names-of-transgender-students/

Етичките проблеми на сексологијата и на сексопатологијата (1)

Ирина Василевна Силуjaнова — управител на катедрата по биомедицинска етика на Рускиот државен медицински универзитет, доктор на филозофски науки, професор.

Во 80-ите години на XX век меѓу медицинските науки цврсто место зазеле сексологијата и сексопатологијата. Нивното формирање било условено од два основни фактора: прво, од развојот на медицинската наука: на физиологијата на половите системи, на психоаналитичката медицина, ендокринологијата, невро-ендокринологијата, медицинската генетика. Второ, од принципиелните промени во етичко-светогледните ориентации на европската култура од последниот век. (…)

К.Имелинскиј констатира: „Во сферата на интересите на сексологијата влегуваат, не само проблемите сврзани со здравјето на човекот, туку и проблемите што се однесуваат на начинот на живот и на смислата на човековиот живот.“117

Сексолозите Д. Буртјански, В.Криштал, Г.Смирнов ја застапуваат идејата на западните истражувачи за воведување на поимот „сексуално здравје,“ којшто, меѓу другите параметри, вклучува и такви, како: слобода „од стравот, слобода од чувството на срам и вина, од лажни претстави и други психолошки фактори кои ја потиснуваат сексуалната реакција и ги нарушуваат сексуалните односи.“118

Состојбата на современата сексологија сведочи, дека прашањето за нормата и патологијата на човековата сексуалност на нивото на медицинската практика непосредно е поврзано со етичко-светогледниот контекст на културата. Надминувајќи го отпорот на тој контекст, медицинската наука се обидува да ја измени смислата на човечката сексуалност.

Continue reading

Neuronet – демонска религија на новиот светски поредок

f1
Фото: pravda.ru

Раслабената состојба на душата е, всушност, нејзино бавно умирање. Еден од најмоќните вируси што предизвикуваат раслабување на ум е стравот. Но, од што се плашиме?

Предговор. Што стои зад параванот на пандемијата?

На вчерашната неделна литургија (во Неделата на Раслабениот) читавме извадок од Светото Писмо, во кој се зборуваше за исцелувањето на еден раслабен / парализиран човек, за тоа како Спасителот излекувал некој што бил парализиран 38 години. Ова ми дава причина да зборувам за раслабеноста во поширока смисла, во врска со настаните што се случуваат во светот.

Раслабената состојба на душата е, всушност, нејзино бавно умирање. Еден од најмоќните вируси што предизвикуваат раслабување на умот е стравот. Светите Отци го вбројуваат стравот во различните видови на безумие. Денес, голем дел од човештвото е нурнато во таква состојба на раслабеност на умот.

Јас не сум од луѓето кои веруваат дека нема никаков вирус и дека пандемијата е вештачки креирана. Не, сигурен сум дека постои болеста, многу е опасна и треба да ги искористиме сите можни напори за да се заштитиме од тоа. Но, јас исто така, имам длабоко интуитивно чувство дека зад параванот на глобалната пандемија се случува промена на сценографијата на глобално ниво. Сцената каде што се случуваат сите овие промени е скриена од публиката со завесата од корона-вирусот. Додека целото човештво, премрено од ужас, ја гледа завесата, зад неа се инсталира нов софтвер за технократски модел на управување со светот. Continue reading

Извадок од дискусија на конференцијата “Еклисиологијата и етнофилетизмот во постмодерната епоха”

Прашања и одговори од дискусијата за време на меѓународната конференција “Еклисиологијата и етнофилетизмот во постмодерната епоха”, која беше одржана во мај, во градот Волос, Грција. (Извадок од текст на www.dveri.bg)

Прашања за Пергамскиот митрополит Јован Зизиулас: Познато  е дека во Антиохија постоеле парохии, формирани врз основа на јазикот, но потчинети на еден епископ. Во современата тнр. црковна дијаспора, православните парохии ги запазувват стриктно своите етнофилетистички традиции. Вашиот предлог – тие парохии да се потчинат на еден епископ, а не како што е сега, на епископ одистата национална и културна традиција, навистина ли е решение за проблемот со дијаспората? Нема ли нивното механичко обединување во заедничка епископија да доведе до создавање повторно на црковна федерација, која нема да биде слободна од национализам? Не е ли тоа моделот кој го следи современата Православна црква и денес, како федерација на независни цркви, и кој е основано критикуван како противречен на православната еклисиологија? Како ќе биде надминат тој во дијаспората, ако парохиите не се ослободат од својот етнофилетизам?

Не разбирам со каква логика ќе стигнеме до федерација во Црквата, ако има една епископија со парохии кои следат различни културно-етнички традиции? Многупати досега беше истакнато дека ние не сме против културните традиции, респективно разлики, било да се тие јазични или други. Но неопходен е орган, центар, кој нема да дозволува тие разлики да се претворат во основа за создавање на различни цркви. Зашто, каде што имаме епископ, имаме и црква. На пример во една епископија може да има употреба на два календара, само тие да не бидат основа за формирање на црковно тело, кое во православието се пројавува преку институтот на епископот.

– И сепак, Раната црква покажувала зачудувачка приспособливост кон конкретните историски реалности – има например епископи за номадите во Сирија или во Египет. Или; епископи за заробениците во Персија – сето тоа е правено од пастирски потреби, макар што е противречно со територијалниот принцип на црковното устројство. Зошто тоа не е применливо денес за едно општество, кое не може да ја прифати од редица причини (културни, идеолошки и други), идејата за постоење на првенство во Црквата – како на сеправославно ниво, така и на поместно ниво – во услови на дијаспора? 

Сакам да ми посочите, каде во Древната црква има епископ без територија? Нема ниту еден случај! Стојам на ова свое историско гледиште – не може да ја соборите целата моја аргументација со тврдење, дека некаде во минатото имало двајца или тројца епископи без територија! Кој ќе ми каже, дека во древната Црква не се запазувал принципот „територија-црква-епископ“, тоа ќе трба и да ми го докаже. Нема ниту еден таков пример! Тоа важи дури за хорепископите, кои го отворија патот за титуларните епископи – кои се епископи на територија каде што не можат да отидат да служат, но не зашто има објективни и временски пречки за тоа, туку зашто неговата територија припаѓа на друга црква. Тоа е црковна аномалија, не може епископ да отиде да служи таму, каде што има друг епископ. Тоа е големо извртување на православното црковно устројство. Во Древната црква не може да има епископ без територија! Стојам на тоа свое тврдење. Во Антиохија заедно живееле елинофони и сиријци, но никогаш немало потреба да има два епископа од „пастирски причини”. Има историски податоци за парохии кои изразувале различни културни традиции, но не и за епископии, создадени на таков принцип. Епископот требало да ги обедини сите во едно тело. Тоа го истакнав и во мојот реферат, дека првенството во Црквата не е форма на власт, иако може да се злоупотреби во таа насока, туку е начин да се избегне разделувањето. Принципот на првенство во Црквата ни помага да го запазуваме црковното единство. Тоа е и проблемот кај Афанасјев, кој не успева да ја соедини идејата за првенство и ерархичност со Евхаристијата.

Архимандрит Георгиј Папатомас: Би сакал да додадам нешто во однос на јазикот – тој не е основната разлика меѓу православните христијани во тнр. дијаспора. Во Барселона посетив Бугарска црква – католиците им беа изнајмиле на Бугарите во градот дел од католички храм, каде се оформила бугарската парохија. Со изненадување открив дека на горниот спрат, токму над бугарската парохија – функционира руска парохија. Се качив кај Русите и го прашав јерејот: би можел да ја разберам оваа поделба, ако јас како Грк требаше да отидам во романска црква и тогаш ќе имав јазичен проблем. Но, вие зошто не направите една заедничка парохија? „Тука е канонска територија на Московската патриаршија!” –ми одговори свештеникот и покажа надолу. „Прости – му реков – но долу е територија на бугарската патриаршија…” Ние православните сме како народот што Мојсеј го водел низ пустината. Родени во ропство, во услови на пустина, постојано си спомнувале за оковите на ропството и заради тоа се откажале и не стигнале во Ветената земја. Така и ние православните, постојано гледаме назад и сме носталгични за оковите на Египет – за империското минато, за етнос и род и одбиваме да погледнеме во есхатолошката иднина на Божјото царство. Се разбира, како што правилно забележува протоереј Николај Лудовикос, не е доволно еклисиолошката мисла да каже дека се стремиме кон католичност, критикувајќи го етнофилетизмот и национализмот. Таа католичност треба да има соодветен квалитет, кој одговара на православната еклисиологија. Заради тоа е неопходно во истата мерка, во која го критикуваме национализмот, да се критикува и глобализмот и да се посочат јасно оние негови црти, кои се противоречни на православната католичност. Треба да сме критични и кон идното, а не да минуваме „над настаните” во една идеалистичка реалност.

– И сепак, Ваше Високопреосвештенство, Вашиот реферат се движи во една теоретска рамка. Реалностите се други. Еве, на пример, Македонската црква ќе биде признаенапо 50 или по 100 години. Ако Бугарската црква беше признаена, иако постоеше уште поголемо противење и наспроти осудата на етнофилетизмот, така ќе биде признаена и Македонската црква. Практично како ќе се реши прашањето со национализмот во Црквата? 

Пергамски митрополит Јован Зизиулас: Навистина се изморив да слушам дека моите лекции се теоретски и не соодветствуваат на реалноста. Сум го слушал тоа стотици пати. Да, немам ништо против да признаам – но да го исфрлам зборот “есхатологија’ од мојот речник, бидејќи не е историска реалност, не можам. Ако есхатологијата стане таква, таа ќе престане да биде есхатологија. Не можам да се откажам од есхаталошката перспектива. Нештата навистина се „идеалистички”, но тие треба да се кажуваат токму на овој начин, за да може животот да се сообрази со нив колку што може повеќе. Признавањето на Бугарската црква се случи со целосно почитување на принципите на соборното решение од 1872 г., кое го осудило етнофилетизмот како ерес. Бидејќи Бугарската црква се откажа од претензиите врз бугарското население во Константинопол и јурисдикцијата на Бугарската црква се ограничи во границите на определена територија, а не врз определен етнос. Така што, ние не зборуваме за нереални нешта кои не можат да се случат. Таков развој може да има и со Македонската црква. Повторно истакнувам, не е можно да има паралелни јурисдикции на една територија – тоа бил и проблемот со бугарското црковно прашање. Првите паралелни јурисдикции се раѓаат со Крстоносните походи. Во 1204 г. се појавуваат двајца патријарси на Ерусалим – православен и католички. Дотогаш таа појава не била позната ниту на Исток, ниту на Запад. И сега Католичката црква не дозволува во Рим да има туѓ епископ.