Христовото Раѓање: историски и теолошки факти – обиди за нивно искривување

Личноста на Христос во средиштето на противењето

За христијаните и за многу други луѓе, историчноста на Христос е очигледна. Според јасното сведоштво на Светото Писмо, Исус бил историска личност, роден во Витлеем во Јудeja, за време на владеењето на императорот Август. Тој ги поучувал луѓето, правел чуда, бил распнат на крст за време на Понтиј Пилат и воскреснал на третиот ден. Освен тоа, научните истражувања ги потврдија повеќето факти што се однесуваат на историскиот живот на Исус, онака како што ни се познати од евангелијата.

Како и да е, непријателите на христијанството, без оглед дали „научно“ или идеолошки ангажирани, повремено ја омаловажуваа историчноста на Христос и објавуваа „научни“ аргументи за да ги поткрепат нивните сомнежи. Промовирањето на овие сомнежи од страна на медиумите обично се засилува со приближувањето на големиот празник Божик, во обид пошироката јавност да се убеди дека настаните што ги слави Црквата се мит и немаат никаква историска основа.

Истовремено, други идеолошки поставки ја проектираат необичната идеја дека историчноста на Христос не е неопходна за разбирање на суштината на христијанската вера. Со други зборови, некои луѓе тврдат дека Христос не бил историска (т.е. реална) личност, туку е идеја или став, состојба, која што сите сме повикани да ја постигнеме. Таквите ставови ги промовираат некои современи филозофски трендови, групи и организации од источните религии и од движењето New Age. Недостатокот на вистинско православно вероучение резултираше со вакви широко-распространети поими, кои се прифатени дури и од некои христијани. Во овој контекст, во кој историските факти на Евангелијата се сфаќаат како алегории и симболи, произволноста на ваквиот вид на толкување на Светото Писмо (т.е. толкување на начин како што лично ви одговара, со додавање на најчудни и контрадикторни поими) ја достигна својата кулминација. Така, германскиот филозоф Хегел (1770-1831) тврдел дека она што е важно, не е историската личност на Христос, туку идејата поврзана со Христос. Што се однесува до историјата, верувајте во што сакате; она што е важно е идејата. Шелинг (1775-1854) верувал исто така, додека учениците на Хегел и филозофи, како Шопенхауер (1788-1860), Бруно Бауер (1809-1882) и други, поочигледно се сомневале во историчноста на Христос или ја толкувале симболично. За жал, познати протестантски теолози како Бултман (1884-1976) ја промовирале потребата од „демитификација (demythification)“ на Евангелијата и на Новиот Завет воопшто, и меѓудругото, правеле разлика меѓу „историскиот Исус“ и „Исус на верата“.

Конечно, бидејќи секоја фаза во животот на Христос има теолошко значење, ересите, кои обично се од протестантско потекло, го доведуваат во прашање значењето на христијанските празници. Јеховините сведоци, на пример, тврдат дека празниците воопшто, а особено празникот на Господовото Рождество, не се такви како што изгледаат и имаат паганско, нехристијанско потекло и, навистина, честопати се придружени со неприлични практики и активности како што се пијанство и блуд. Тие нагласуваат дека празниците не се споменуваат во Светото Писмо, освен со негативни конотации на некое убиство, како на пример кога свети Јован Крстител бил убиен на роденденот на Ирод. Што се однесува до Божик, тие тврдат дека Господ не е роден на 25 декември, така што нема смисла да се слави на тој датум, кој бил ден поврзан со обожавање на сонцето во поранешно време.

[…] Тука нашето внимание ќе го сосредоточиме на важноста на историчноста на Господ Исус Христос за христијанската вера, како што е претставена во Новиот Завет, а особено ќе се фокусираме на одредени историски и теолошки проблеми поврзани со Раѓањето на Христос.

Рождеството Христово како историски настан

Во Новиот Завет никако не се сретнува став дека Исус Христос е идеја или дека Неговото Раѓање е воплотување (incarnation) на идеја. Напротив, се тврди дека Тој е конкретна историска личност, кој е роден и живеел во одредено место и време и бил поврзан со други историски лица и со настани од неговото време.

Continue reading

Вселенските собори

Линкови за симнување емисии од серијата „Закон Божий.“ (Со вградени македонски титлови):

Прв вселенски собор
Втор вселенски собор
Трет вселенски собор
Четврти вселенски собор
Петти вселенски собор
Шести вселенски собор
Седми вселенски собор

Вселенски собори (гр. οικουμενικος συνοδος, собрание на епископите кои ја претставуваат целата Црква): колегијален начин на изјаснување на Вселенскиот епископат за содржините на верата и за дисциплински прашања. Покрај тоа што епископот има одредена помесна служба, тој има соборна одговорност во прашањата од општиот интерес на Црквата. Во периодот пред расколот (пред 1054 г.), определбата “Вселенски” на некој Собор му е давана со присуството и претставувањето на епископатот од целата империја. Затоа, присуството на римскиот трон (т.е. на италијанската епрхија) на Соборите било неопходно. Иако биле свикувани од царевите, Вселенските Собори не биле царска институција. Царевите ги потпишуваат соборските акти, но не гласаат, ниту пак влијаат на одлуките, оставајќи им на епископите потполна автономија во дискусиите и одлучувањето. Continue reading

Во Ерусалим слегол Благодатниот оган

18.04.2009, 15:35. Вo храмот на Господовиот Гроб во Ерусалим, во 13:00 часот се изврши слегувањето на Благодатниот оган. Еднаш во годината, “божествениот пламен” овде се запалува спроти православна Пасха. Првите сведоштва за оваа појава потекнуваат од IV век.

Церемонијата во храмот „Воскресение” одамна се спроведува со учество на различни христијански цркви. Заради постојаните несогласувања во однос на правата, од XIX век церемонијата е строго регламентирана – поредокот на нејзиното спроведување, во status quo по светите места, бил установен од бившата турска администрација во Палестина, и секоја година се објавува во специјални журнали на грчката и еменската патријаршија. По законската уредба, секоја патријаршија што учествува во церемонијата има свои права и обврски.

Науката до денес не може да најде природно објаснување на чудото на слегувањето на оганот. Многубројните обвинувања од скептиците, дека грчките и ерменските православни го палат оганот, лесно се негираат. Се работи за тоа, дека Кувуклија – параклисот со купола во центарот на Ротондата на храмот на Господовиот Гроб во Ерусалим, која го опфаќа Господовиот Гроб, претходно ја прегледува муслиманин, за да не се најде некаков извор на оган т.е. нешто што може да произведе оган. Потоа Кувуклија ја запечатуваат со восок, на кој секој од црковните претставниците што присуствуваат на церемонијата – става свој печат.

Муслиманите детално го претресуваат патријархот. До неодамна муслиманите имале право на лице место да го убијат патријархот, ако најдат нешто сомнително што може да му послужи за палење на оганот. Во илјадагодишната историја на слегувањето на Благодатниот оган, таков случај – немало. // Regions.ru

Раѓањето на христијанскиот свет

Во константиновиот период, во тие «судбоносни» децении започнува процес, чие значење ја надминува неговата историска форма: имено, започнува процесот на раѓање на христијанскиот свет. Под „христијански свет” не подразбираме една или друга форма на односите меѓу Црквата и државата, не го подразбираме ни надворешното усвојување од општеството на христијанските обреди, на символите, обичаите, ниту појавувањето на «христијанскиот бит». Го имаме предвид длабокото переродување на самата човекова свест, која стои зад сето тоа, преродбата што прво била речиси незабележителна, но бескрајно важна според своите последици. Тоа е – «пресадување» на Христовиот образ во човечкиот ум, сознание, совест. Од Константин христијанството навистина станува судбина на светот, така што веќе сè што ќе се случува во светските длабочини, на еден или друг начин, ќе биде поврзано со христијанството, ќе се решава во однос на христијанството. Во ова е неминливото значење на таа епоха. Continue reading

Појавата на монаштвото во црковната историјата

Значењето на појавата на монаштвото вo историјата на Црквата не е помало од значењето на обраќањето во христијанство на императорот Константин.

Во епохата на Константин и во следните децении Црквата е штотуку изведена од катакомби и секој од верните се нашол во сложена ситуација. Во време на гонењата сè било јасно: постојат гонители и гонети. Сега се покажало дека вчерашните гонители стојат во храмот заедно со исповедниците на верата. Уште повеќе, решавањето на црковните прашања неретко го преземаат императорите – наследници на Константин Велики, но тие биле далеку од неговата света ревност, религиозна мудрост и такт. Аријанската ерес која била осудена од Црквата на Вселенскиот собор и, како што изгледало, била сотрена, повторно кренала глава ползувајќи ја подршката од првите лица на државата. Continue reading