Господовите празници: Вознесението Господово

Празникот Вознесение Господово за нас има важност како исполнување на божјиот план за спасение на човекот. Господ Исус Христос се вознесе пред апостолите, но не го остави светот. Се вознесе за да го исполни светот со Неговото сеприсуство преку испраќањето на Светиот Дух. Книгата „Господовите празници,“ од грчки ја преведе јеромонах Атанасиј Арсоски. Авторот, митрополитот Јеротеј Влахос во ова богословско дело дава јасен, разбирлив, а продлабочен опис на празничните евангелски настани. 

За алтернативните начини на причестување

Начинот на светото Причестување т.е. примањето на Светите Тајни на Телото и Крвта Христови во овој период станаа повод за многу полемики. Се конфронтираа ревносни бранители на традиционалниот начин на причестување со предлагачите или практикувачите на други, привремени начини на причестување, за време на пандемијата.

Мислам дека наша главна задача е да бидеме внимателнии, одговорни со нашата подготовка, со нашиот христијански живот со кој создаваме повеќе или помалку соодветна основа за примање на Светите Тајни. Знаејќи дека никогаш нема да бидеме достојни, да се трудиме да не бидеме невнимателни и негрижливи во пристапувањето кон Светите Тајни. Начинот пак, на причестувањето го уредува и определува свештеноначалството на помесната црква, т.е. надлежните епископи, кои секако, би требало да го имаат предвид, ставот, мислењето и реакциите на верниот народ околу решавањето на прашањата од црковната пракса.

Кога се бара решение за сегашен проблем или кога се разгледува некоја состојба во сегашноста многу логично е да се погледне во историјата, како во минатото се соочувале и ги решавале тие или слични прашања, кризи, недоумици?

Така, гледано историски, верните неколку векови во Црква биле причестувани посебно со Телото и со Крвта Христови, а од IX се практикува причестувањето со лажичка.

Во однос на борбата околу лажичката, да видиме дали и колку основано се вознемируваме и себе и другите, за нешто што во црквата е уредувано и менувано според потребите и проценките. Можеби некој ќе се изненади, ако го прочита 101 Канон од Трулскиот Собор (680-681):

„Затоа, ако некој сака, во време на литургијата да се причести од пречистото тело и да биде со него едно преку причестувањето: рацете (дланките)  да ги постави крстообразно  и така да пристапува… Ако некој ја предава светата причест преку некои садови (вместилища) златни или од друг материјал; да биде отстранет (отлучен) и тој и оној што приоѓа со такви (садови).“ Continue reading

Разговорот на Исус Христос со Самарјанката (2 дел )

Исто така, многу важно е да се разбере. Исус не вели: „Бог е еден дух (a spirit)“, не е еден дух меѓу сите други духови. Понекогаш некои христијански учители ќе речат: „О, Бог е главниот дух. Бог е врвниот дух. Ете, во евангелието на Свети Јован, Исус вели: „Бог е дух“.“ Па, пред сè, текстот не кажува „Бог е духот (не е членувано, во смисла дека бог би бил Духот над сите други духови)“. Едноставно вели: „Бог е дух, pneuma“. Ми се чини дека правилното толкување на оваа фраза: „Бог е дух“ –  во Светото Писмо, според Отците означува дека Тој не се наоѓа никаде во просторот и времето. Тој не може да зазема место каде што би бил, бидејќи тогаш би имало друго место каде не би се наоѓал, каде што не би бил присутен. Continue reading

Разговорот на Исус Христос со Самарјанката (1 дел )

Читањето на евангелието на Божествената литургија во петтата недела по Пасха е евангелскиот извадок за средбата на Исус со жената Самарјанка што покрај бунарот. Тој настанот се случил во Сихар, покрај бунарот што Јаков му го дал на својот син Јосиф, а Исус доаѓа таму во шестиот час од денот – тоа е на пладне – ја сретнува Самарјанката и бара од неа да му даде вода. Потоа започнуваат разговор. Continue reading

Neuronet – демонска религија на новиот светски поредок

f1
Фото: pravda.ru

Раслабената состојба на душата е, всушност, нејзино бавно умирање. Еден од најмоќните вируси што предизвикуваат раслабување на ум е стравот. Но, од што се плашиме?

Предговор. Што стои зад параванот на пандемијата?

На вчерашната неделна литургија (во Неделата на Раслабениот) читавме извадок од Светото Писмо, во кој се зборуваше за исцелувањето на еден раслабен / парализиран човек, за тоа како Спасителот излекувал некој што бил парализиран 38 години. Ова ми дава причина да зборувам за раслабеноста во поширока смисла, во врска со настаните што се случуваат во светот.

Раслабената состојба на душата е, всушност, нејзино бавно умирање. Еден од најмоќните вируси што предизвикуваат раслабување на умот е стравот. Светите Отци го вбројуваат стравот во различните видови на безумие. Денес, голем дел од човештвото е нурнато во таква состојба на раслабеност на умот.

Јас не сум од луѓето кои веруваат дека нема никаков вирус и дека пандемијата е вештачки креирана. Не, сигурен сум дека постои болеста, многу е опасна и треба да ги искористиме сите можни напори за да се заштитиме од тоа. Но, јас исто така, имам длабоко интуитивно чувство дека зад параванот на глобалната пандемија се случува промена на сценографијата на глобално ниво. Сцената каде што се случуваат сите овие промени е скриена од публиката со завесата од корона-вирусот. Додека целото човештво, премрено од ужас, ја гледа завесата, зад неа се инсталира нов софтвер за технократски модел на управување со светот. Continue reading