Човек што преживеал клиничка смрт раскажува за помошта од преподобен Пајсиј Светогорец

Еден човек од Грција го сподели своето искуство со клиничка смрт, што го претворило од атеист и хулител на Христос и Богородица во христијанин.

Аргирис Мицис од селото Мегали-Вриси (Грција, 20ина km јужно од Дојран) раскажа што доживеал по неговата клиничка смрт и за чудесната помош од преподобниот свет старец Пајсиј. Расказот на поранешниот атеист е објавен на Youtube на 19 март 2021 год.

„Ако барем еден од стотина ми поверува на она што ќе го кажам, нема да биде лошо: барем една душа ќе се спаси. Тешко ми беше да одлучам да зборувам јавно, но подготвен сум да одговорам за моите зборови. Ако некои луѓе се сомневаат и велат дека „преувеличувам “, тогаш можам да им ги покажам документите од болницата, кои ја докажуваат вистинитоста на моите зборови“, вели Аргирис.

Тој раскажува дека порано водел погрешен начин на живот и „без престанок, ги навредувал со лоши зборови и хулел против Господ и Богородица“. Еден ден имал срцев удар и лекарите решиле итно да извршат операција. Во одреден момент, човекот умрел и се нашол „на некое друго место, во целосна темнина. Околу мене беа души на луѓе кои повикуваа за помош и бараа помилување. Наоколу имаше страшна смрдеа. <…> Сфатив дека сум во пеколот“.

Според неговите зборови, тој трпел страшни маки и „за прв пат по 48 години се обратил кон Бога со молитва“, по што видел како кон него доаѓа светлина и „млад човек со руса коса, светла брада и зелени очи. Ја стави раката на мојата глава и рече: „Не плаши се, јас сум тука“. Аргирис се разбудил и лекарите го известиле дека преживеал клиничка смрт. Тогаш, на неговата рака видел „изгореница во форма на круна, над која имало три шестки“.

„Кога бев во болница, спроти мојот кревет имаше една икона, а светецот што беше насликан на неа гледаше право во мене“ – продолжува Аргирис. – Постојано го чувствував неговиот поглед. Ја повикав медицинската сестра и ја замолив да ја земе таа икона и да ми ја покаже одблизу. Таа ми ја принесе иконата. Тоа беше свети Пајсиј Светогорец“.

Верата на преживеаниот од клиничка смрт сè уште била многу слаба, но, по совет на некој негов пријател верник, човекот отишол во манастирот, каде што за прв пат во животот се споведал. Во манастирот го „обземал страшен гнев“, но браќата се молеле за него три денови и три ноќи, по што „белегот со шестките скоро целосно исчезнал“.

Аргирис побарал да го однесат во Суроти, на гробот на свети Пајсиј Светогорец, и таму, според него, се случило второ чудо: му пристапила монахиња, го повикала по име и рекла дека „светецот ни кажа дека ќе дојдеш“. Таа прво го одвела до гробот, а потоа „му укажала најголема чест“ – го однела во ќелијата на светителот“.

„Оттогаш, мојот живот се смени многу. Живеам сиромашно, но Христос живее во мојот дом, а свети Пајсиј секогаш е со мене. За некои тој е само светец, но за мене тој е како татко. Откако го чувствувам неговото присуство во мојот живот, почнав да живеам сосема поинаку. Тој ме води и ме советува“ – вели човекот.

Кога, шест месеци подоцна, Аргирис повторно доживеал срцев удар и „легнал на операционата маса со шанса од десет проценти да преживее“, со него се случило уште едно чудо – како што кажува тој – пред него се појавил самиот светител.

„Лежев и гледав во таванот, кога одеднаш почувствував дека собата се исполни со пријатен мирис. И тогаш го видов свети Пајсиј. Тој рече: “Стани, мрзливецу, доста се излежуваш! Добро си. Стани и отстапи го креветот на друг болен”. Со медицински документи можам да потврдам дека два дена подоцна бев тргнат од сите уреди и почнав да одам. Мојот лекар може да ви го каже истото. Вториот ден, кога (лекарот) дојде кај мене, се чувствував одлично, како да не ме оперирале.

<…> Излегов од болницата и го живеам својот живот. Не знам што ќе мислите за она што го кажав. Ми дијагностицираа рак на грлото, но до денес сѐ уште не сум побарал од светителот да ме излечи. Секој ден се молам за целиот свет, а и… Не знам, можеби ова е дрскост, но го молам Господ, кога ќе дојде време да заминам во другиот свет, свети Пајсиј Светогорец да дојде по мене. Тој да ме фати за рака и да заминеме заедно…” – вели поранешниот атеист.

Извор: Переживший клиническую смерть рассказал о помощи прп. Паисия Святогорца

Покајание и Исповед. Зошто и како да се исповедаме?

Audio

Кога правиме грев, ја изневеруваме својата вистинска човечка природа што била обновена во нас со Крштевањето и Миропомазанието. Единствено покајанието може да нѐ врати во состојбата од која сме се лишиле…

[audio] Сеопштиот, последен Божји Суд

Пред Великиот Пост има четири подготовителни Недели и тие се наречени: на митарот и фарисејот, на блудниот син, месопустнаа и сиропустна. Неделата месопустна се вика и Недела на Страшниот суд, затоа што во тој ден го споменуваме сеопштиот, последен и Страшен суд.

Овој суд е неизбежен и сигурен, како што за секого од нас е неизбежа и сигурна смртта. Секој од нас ќе умре, но никој нема да исчезне, како што посакуваат многумина. Кај Бога ништо не исчезнува, неговиот збор излегува, но не поминува. Бог сѐ создал да постои (Прем. 1, 14), и тоа го создал не за (некое определено) време, туку засекогаш; Тој со своето творечко Слово го привел светот во постоење, како што се пее во псалмите:  “ја утврди вселената, за да не се помести’ (Пс. 92, 1).

Од човекот се очекува да има одговорност за својот живот на земјата. Затоа Христојанството не е религија која го залажува човекот со илузорни очекувања за задгробен живот, туку Христијанството му придава на овој живот апсолутно значење: животот е еден, единствена можност од која зависи нашата вечност. Земскиот живот е подготовка за вечноста, „сѐ што правиме овде, одекнува во вечноста.“ Св. Апостол Павле вели: „На луѓето им е одредено еднаш да умрат, а потоа суд“ (Евр 9, 27).

Божјиот Суд, не е сличен со човековиот Суд. Бог е Судијата и во него е последниот суд, но всушност ние си пресудуваме со своите дела и со својата вера. Кога Бог го нарекуваме судија, тоа не значи дека тој е Судијата кого понекогаш луѓето безмалку со задоволство го повикуваат да ги казни нивните непријатели. Дури и кога се тешиме дека „има некој што сето тоа го гледа“ од нас можеби притаено ѕирка злобна одмаздољубивост со желба да му биде вратено со зло некому кој направил зло. Но, Бог нема ништо со човечкото пресметување на злосторставата и казните. Едноставно, Бог никому не враќа со зло и никого не испраќа во Пеколот. Во Светото Евангелие се вели дека тој само ги одделил овците од козите. Овците т.е кротките и смирените по дух остануваат во негова близина од десната страна, козите како бунтовни заминуваат во стадото од левата страна.

Повеќе за оваа тема, слушнете во емисијата од приложениот плеер.

[audio] Светата Литургија – за трезвеност на душата

Светата Литургија е најголемото дело што човек може да го изврши, најголемата чест, најголемата привилегија што Бог му ја дал на човек, имено, да се причести со Светите Тајни – Христовото Тело и Неговата Крв.
Сo една од молитвите на Светата Литургија свештеникот се моли:
„Да им бидат (Светите Дарови) на тие што се причестуват:
за трезвеност на душата,
за простување на гревовите,
за заедница со Светиот Дух,
за наследување на царството небесно,
за смелост кон Тебе,
а не за суд или за осудување.”
Ќе ги прокоментираме тие изрази поединечно…

Светата Литургија не е интелектуално доживување, туку благодатен настан.

 

За време на Светата Литургија свештеникот тивко ја чита молитвата на првиот антифон:

Господи, Боже наш, чијашто власт е неискажлива и слава недостижна, чијашто милост е неизмерна и човекољубие неизречено; Самиот Ти, Владико, според Твоето милосрдие, погледни на нас и на овој свет храм, и покажи ги на нас и на овие што се молат со нас, Твоите богати милости и Твоите штедрости.

Што и да кажеме за Бога, не можеме да изразимe сè. Ништо не може да го изрази Бога. Апсолутно ништо. Затоа велиме, дека Бог е благ, човекољубив, милосрден и набројуваме уште многу други описи, но истовремено, Бог не е ни сето тоа заедно, зашто Тој не може да биде ограничен во една дефиниција. Бог е и не е. Тој е добар и не е добар, зашто е над поимот за добро, Бог не може да се ограничи во еден поим. Затоа, славата и присуството на Бога се недостижни, неизмерливи и неискажани. Tоа големо и неизразливо Божјо присуство, сепак, се доживува во срцето на човекот. Секој – од доенче до старец – може да го доживее Божјото присуство. Затоа, во Црквата не исклучуваме никого. Светата Литургија не е интелектуално доживување.